Gran Canaria – jedna z najpiękniejszych Wysp Kanaryjskich

Gran Canaria to jedna z siedmiu głównych wysp tworzących archipelag Wysp Kanaryjskich, będący autonomiczną wspólnotą Królestwa Hiszpanii. Wyspa leży na Oceanie Atlantyckim, około 150 km na zachód od wybrzeży Afryki. Geograficznie należy do regionu Makaronezji . Obejmuje on wyspy pochodzenia wulkanicznego leżące u wybrzeży Afryki i Europy, o podobnej budowie geograficzno-przyrodniczej.

Górzyste centrum wyspy

W tym wpisie zapraszam do podróży w głąb wyspy. Będziemy podziwiać przepiękne wąwozy, góry, doliny, formacje skalne, górskie miasteczka. Ten wpis jest rozwinięciem wpisu: co warto zobaczyć na Gran Canarii, więc jeśli interesuje Cię skrót, zapraszam do czytania. Tutaj bardziej szczegółowo przedstawiam plan zwiedzania górzystej części Gran Canarii.

My mieliśmy nocleg w Puerto Rico w hotelu Gloria Palace Amadores Thalasso ( jeżeli szukasz niemal idealnego miejsca, gdzie się zatrzymać na Gran Canarii to zapraszam do osobnego wpisu) , także naszą podróż zaczynamy z Puerto Rico autostradą GC1, aż do skrętu w lewo na Agumes na drogę GC 100, która później zmieni się w drogę GC 550 i tam dojedziemy do naszego pierwszego punktu, czyli do wąwozu Barranco de las Vacas.

1. Barranco de Las Vacas

jak dojechać

Tutaj trzeba mieć na uwadze, że wpisując to miejsce w nawigacje, ona poprowadzi nas w zupełnie inne miejsce ( my o tym tez czytaliśmy), dlatego wpisując punkt docelowy, należy zaznaczyć Mirador de Las Vacas( tam gdzie się pojawia ikonka aparatu -u góry) – choć już wpisując nawigacje, mam wrażenie, że google maps zrobił korektę i dobrze pokazuje. ( ma to być u góry, a nie na dole tej drogi GC 550)

Mniej więcej po około 5-6 km należy zostawić w zatoczce samochód i dalej pójść pieszo. Miejsce nie jest nigdzie oznakowane (trzeba wiedzieć jak tam dojść). Można zostawić samochód na niewielkim parkingu wyżej, ale wtedy jest więcej drogi do pokonania, albo podjechać dalej i zostawić samochód w zatoczce lub jeśli nie będzie miejsca, trochę dalej, ale i tak mniej trasy do pokonania. Następnie należy przeskoczyć barierkę i udać się ścieżką prosto, mijając mały mostek w skale aż do wąwozu. A naprawdę warto. Dokładne szczegóły widać na moim filmie -zapraszam do oglądania:

Barranco de Las Vacas – czyli wąwóz krów. To miejsce przypomina Wielki Kanion. Jest po prostu niezwykłe. Klimat jest tutaj niesamowity. Naprawdę piękne zdjęcia można sobie zrobić, te rozmywające się skały wyglądają jakby tańczyły na wietrze.
Jeśli jesteśmy tu przed południem, słońce pięknie wpada do wąwozu, oświetlając go i podkreślając jego urok. Polecam być tutaj wcześnie rano, bo im później, tym więcej ludzi się gromadzi i ciężko o fajne zdjęcia. My byliśmy po 10 ej i już było sporo osób, a z każdą minutą przybywało turystów.
Sami oceńcie 😊 Moim zdaniem – must see .

Następnie jedziemy na najwyższy szczyt Gran Canarii czyli Pico de las Nieves. Z drogi GC 550 trzeba zawrócić ( nie popełnijcie naszego błędu i nie słuchajcie nawigacji, bo poprowadzi Was do bardzo stromej i wąskiej drogi, którą my po prostu baliśmy się dalej jechać) w stronę Agumes i następnie skręcić w lewo w drogę GC 100. Później zmienia się ona w drogę GC 120 i praktycznie prowadzi nas już do Pico de las Nieves.

2. Pico de las Nieves

Pico de Las Nieves (1949m n.p.m.) – mimo, że jest najwyższym szczytem Gran Canarii, nie wyróżnia się jakoś bardzo w krajobrazie, tak jak np. Pico del Teide na Teneryfie. Wynika to z faktu, że wyspa ma kilka podobnej wielkości punktów. Jednakże warto go zobaczyć, bo widoki są cudne, a sama jazda na szczyt i oglądanie krajobrazów to czysta przyjemność. Na szczyt można wjechać samochodem ( podobnie jak na Pico de Arieiro na Maderze). Na samej górze znajduje się niewielki parking.Mimo to, nie było żadnego problemu, żeby znaleźć miejsce choć byliśmy w szczycie sezonu. Tutaj tez znajduje się baza wojskowa.
Wchodzimy schodami na szczyt i możemy podziwiać takie widoki:

Nie potrzebujemy tutaj specjalnego ubioru czy butów sportowych. Nie zmęczymy się za bardzo 😉. Na szczycie Pico de las Nieves znajduje się studia, wybudowana przez mnichów, w której przetrzymywany był śnieg. Początkowo do celów medycznych – transportowany później do szpitala w Las Palmas, a później też do chłodzenia napojów dla zamożnych. Na parkingu stoi też kamper z przekąskami i napojami.

Po nacieszeniu się cudownymi widokami, jedziemy dalej pod Roque Nublo drogą GC 600. Widoki są niesamowite. Do Roque Nublo jedziemy drogą GC-600, która później zmienia się w GC-60. Stąd mamy najkrótszą trase do pokonania, która zajmuje ok. 45 min w jedną stronę. Roque Nublo czyli skała mgieł lub chmur (różnie jest tłumaczone) jest geologicznym symbole Gran Canarii, a nazwe zawdzięcza właśnie chmurom, które bardzo często wiszą poniżej jej podstawy, a sama skalna wieża unosi się w chmurnych obłokach.

3. Roque Nublo

Roque Nublo czyli skała mgieł to jeden z dwóch charakterystycznych monolitów Gran Canarii. Drugi to Roqye Bentayga, pod którym my już nie podchodziliśmy, ale z kilku miejsc mamy na niego piękny widok. Ten geologiczny symbol wypsy znajduję się w centralnej części wyspy. Jest nie tylko atrakcją turystyczna, ale także ma duże znaczenie kulturowe i duchomwe dla Kanaryjczyków. Można go oglądać z kilku miejsc na trasie GC-60, ale moim zdaniem warto podejść pod samą skałe, bo widoki są cudowne. Najkrótsza trasa prowadzi z parkingu La Goleta i trwa ok. 45 minut w jedną strone.
Dojeżdzamy do parkingu La Goleta i stamtąd wyruszymy pieszo pod samą skałe. My byliśmy tam ok godziny 14 ej i pomimo, że to był okres wakacyjny, lipiec, bez problemu znaleźliśmy miejsce ( pewnie nie za wiele osób wybiera się tam o tej godzinie, kiedy najbardziej słońce pali 😆), natomiast pewnie w godzinnach porannych może być tłoczno i wiele osób zostawia samochód na wcześniejszym, małym parkingu.
Nazwa Roque Nublo pochodzi od dwóch hiszpańskich słów: roque- czyli skała i nublo – czyli pochmurny, mglisty i odnosi się do charakterystycznej scenerii tego miejsca, które często bywa otulone mgłą lub chmurami, co dodaje mu tajemniczości i wyjątkowego uroku. Oglądając go wtedy z daleka, jego czubek jest wtedy skryty w chmurach, a będąc przy samej skale, wystaje on ponad chmurami. Nam jednak nie udało się tego zobaczyć, ponieważ była piękna pogoda, co akurat nam kompletnie nie przeszkadzało 😉.
W miesiącach wakacyjnych na samym dole, przy parkingu, stoi niewielki kamper z przekąskami i napojami, co jest zbawieniem po powrocie z tej wędrówki 😉
My, jeszcze rano sprawdzaliśmy pogodę i miało być ok 15 stopni w tej okolicy, zresztą czytaliśmy we wszystkich przewodnikach, że w górach potrafi być dużo chłodniej, i żeby jednak zabrać jakieś bluzy. Dodatkowo miało dosyć mocno wiać. Napakowaliśmy samochód bluzami, długimi spodniami, a okazało się, że tam jest chyba ze 30 stopni….O ile w Puerto Rico było przyjemne 25, tak tutaj ponad 30 i raczej nie przypominało to Gran Canarii, a Grecje…Noi właśnie w tym upale, kiedy słońce najmocniej świciło, my pokonywaliśmy trasę do góry pod sam szczyt. Trasa zaczyna się dosyć łagodnie, ale później jest coraz bardziej nachylona. Na szczęście część drogi pokonujemy lasem, co daje nam chwilową ulge.

W końcu docieramy na szczyt, widoki są piękne, ale ledwo żyjemy.

Po powrocie na parking jest już dosyć późna godzina, jesteśmy już dosyć głodni i szukamy miejsca, gdzie można zjeść. Najbliższa okolicą wydaje się być Tejeda. Cała trasa GC 60 w kierunku Tejedy zachwyca niesamowitymi widokami. Co kawałek mamy piękny widok na oba monolity Gran Canarii: Roque Nublo i Roque Bentayga.

4. Tejeda i punkty widokowe na dwa charaktertystyczne monolity Gran Canarii : Roque Nublo i Roque Bantayga

Dojeżdzamy do Tejedy i jesteśmy niestety troche zaskoczeni, bo wszystkie restauracje są po prostu zamknięte. Udaje nam się przed 17stą wypić jeszcze kawe w jednej z przydrożnych restuaracji, ale niestety o 17 zamykają i o jedzeniu możemy pomarzyć. Niestety jadąc później dalej na północ w kierunku krzyża Tejedy, również nic nie zjemy, bo wszystko będzie zamknięte. W Tejedzie czynny był SPAR, toteż zakupiliśmy tylko jakieś przekąski, byle przetrwać :). Zobaczcie jednak na widoki.

Tejeda to urokliwe miasteczko położone w sercu Gran Canarii, u podnóża majestatycznej skały Roque Nublo. Znane z malowniczych, białych domków i wąskich, brukowanych uliczek. Tejeda to miejsce na spokojny odpoczynek, z dala od zgiełku turystycznych kurortów. Z miasteczka mamy przepiękne widoki na góry i doliny Jest także centrum lokalnej kultury i tradycji.

Dalej jedziemy w górę, aż pod krzyż Tejeda – niegdyś miejsce przecinania się wszystkich szlaków handlarzy, pasterzy, pielgryzmów. Dziś jest to miejsce, z którego zaczyna się większość wycieczek, ponieważ stąd rozchodzą się gwieżdziście do morza wszystkie drogi. My jednak zwiedzaliśmy tą część wyspy zupełnie odwrotnie i może dlatego, mimo szczytu sezonu, nigdzie nie było tłumów. Wszędzie były wolne miejsca parkingowe 😊. Czytaliśmy w przewodniku, że w tym miejscu jest mnóstwo turystów, straganów, ale chyba nie o tej godzinie, bo było tu po prostu cicho i pusto.

Jeżeli wolisz oglądać to zapraszam do mojego filmu:

The post Co warto zobaczyć na Gran Canarii? Zwiedzamy górzyste centrum wyspy first appeared on W podróży życia.

Artykuł Co warto zobaczyć na Gran Canarii? Zwiedzamy górzyste centrum wyspy pochodzi z serwisu W podróży życia.

Gran Canaria – jedna z najpiękniejszych Wysp Kanaryjskich

Gran Canaria to jedna z siedmiu głównych wysp tworzących archipelag Wysp Kanaryjskich, będący autonomiczną wspólnotą Królestwa Hiszpanii. Wyspa leży na Oceanie Atlantyckim, około 150 km na zachód od wybrzeży Afryki. Geograficznie należy do regionu Makaronezji . Obejmuje on wyspy pochodzenia wulkanicznego leżące u wybrzeży Afryki i Europy, o podobnej budowie geograficzno-przyrodniczej. Do Makronezji poza Wyspami Kanaryjskimi należa także Madera,Azory i wyspry Zielonego Przylądka.
Gran Canaria ma powierzchnię około 1,560 km² i jest trzecia co do wielkości w archipelagu, po Teneryfie i Fuerteventurze. Stolicą wyspy jest Las Palmas.
Klimat wyspy jest subtropikalny, z łagodnymi zimami i ciepłymi latami. Dzięki temu Gran Canaria jest atrakcyjnym miejscem turystycznym przez cały rok. Wyspa oferuje szeroki wachlarz aktywności, od sportów wodnych, przez wędrówki górskie, po zwiedzanie zabytków i uczestnictwo w lokalnych festiwalach.

Gran Canaria ma także bogatą historię i kulturę. Wyspa była zamieszkana przez Guanczów przed przybyciem Hiszpanów w XV wieku. Do dzisiaj można znaleźć ślady ich obecności w postaci
jaskiń i artefaktów. Kultura wyspy to mieszanka tradycji hiszpańskich i lokalnych, co znajduje odzwierciedlenie w muzyce, tańcu,kuchni i festiwalach.

Co warto zobaczyć na Gran Canarii?

W tym wpisie przedstawiam Wam miejsca, które moim zdaniem trzeba zobaczyć będąc na tej pięknej wyspie. O każdym z miejsc, jest osobny wpis, bardziej szczegółowy, z wieloma wskazówkami m.in o trasie dojazdu, cenach, czasie przejścia, troche historii, także jeśli jesteście zainteresowani konkretnym miejsce, warto przeczytać również tamtem wpis.
Jeśli macie więcej czasu i chęci na pozostałe atrakcje, to też zapraszam do mojego wpisu :
Co jeszcze warto zobaczyć na Gran Canarii

Kolejność miejsc jest przypadkowa, a każde z nich jest naprawde piękne.

1. Barranco de Las Vacas

Barranco de Las Vacas – czyli wąwóz krów. Znajduje się on na drodze GC-550, ale trudno tutaj trafić za pierwszym razem kierując się nawigacją. W moim osobnym wpisie znajdziecie dokładne wskazówki jak trafić bezproblemowo do tego miejsca.
To miejsce przypomina Wielki Kanion. Jest po prostu niezwykłe. Klimat jest tutaj niesamowity. Naprawdę piękne zdjęcia można sobie zrobić, te rozmywające się skały wyglądają jakby tańczyły na wietrze.
Jeśli jesteśmy tu przed południem, słońce pięknie wpada do wąwozu, oświetlając go i podkreślając jego urok. Polecam być tutaj wcześnie rano, bo im później, tym więcej ludzi się gromadzi i ciężko o fajne zdjęcia. My byliśmy po 10 ej i już było sporo osób, a z każdą minutą przybywało turystów.
Sami oceńcie 😊 Moim zdaniem – must see .

2. Pico de las Nieves

Kolejnym miejsce, które naprawdę warto zobaczyć jest najwyższy szczyt Gran Canarii Pico de Las Nieves
(1949m n.p.m.). Szczyt ten nie wyróżnia się jakoś bardzo w krajobrazie, tak jak np. Pico del Teide na Teneryfie, ponieważ wyspa ma kilka podobnej wielkości punktów. Jednakże warto go zobaczyć, bo widoki są cudne, a sama jazda na szczyt i oglądanie krajobrazów to czysta przyjemność.

3. Roque Nublo

Roque Nublo czyli skała mgieł to jeden z dwóch charakterystycznych monolitów Gran Canarii. Ten geologiczny symbol wypsy znajduję się w centralnej części wyspy. Jest nie tylko atrakcją turystyczna, ale także ma duże znaczenie kulturowe i duchomwe dla Kanaryjczyków. Można go oglądać z kilku miejsc na trasie GC-60, ale moim zdaniem warto podejść pod samą skałe, bo widoki są cudowne. Najkrótsza trasa prowadzi z parkingu La Goleta i trwa ok. 45 minut w jedną strone.
Nazwa Roque Nublo pochodzi od dwóch hiszpańskich słów: roque- czyli skała i nublo – czyli pochmurny, mglisty i odnosi się do charakterystycznej scenerii tego miejsca, które często bywa otulone mgłą lub chmurami, co dodaje mu tajemniczości i wyjątkowego uroku. Oglądając go wtedy z daleka, jego czubek jest wtedy skryty w chmurach, a będąc przy samej skale, wystaje on ponad chmurami. Nam jednak nie duało się tego zobaczyć, ponieważ była piękna pogoda, co akurat nam kompletnie nie przeszkadzało 😉.

4. Puerto de Mogan
   
   

Puerto de Mogan to moim zdaniem najpiękniejsze miasteczko portowe Gran Canarii. Ta urokliwa wioska rybacka nazywana jest małą Wenecją, ponieważ trochę ją przypomina. Wąskie uliczki, przeplatane kanałami i mostkami, pod którymi płynie woda, białe, malownicze domki z kolorowymi okiennicami robią naprawde ogromne wrażenie. Możemy tutaj spędzić naprawde cudne popołudnie, spacerując między zachwycającymi uliczkami, ozdobionymi bogatą roślinnością, kolorami lata, pijąc kawe w jednej z portowych kawiarni z widokiem na zatokę albo jedząc obiad w jednej z przytulnych resturacji.
Mnie naprawdę to miasteczko zachwyciło. My płynęliśmy tutaj promem z Puerto Rico i była to dla nas kilu godzinna wycieczka z urzekającymi widokami. Więcej w osobnym wpisie.

W miasteczku znajduję się również przepiękny punkt widokowy, do którego można dojść dosyć stromymi schodami, ale widoki rekompensują wysiłek 🙂

5. Tejeda oraz punkty widokowe na Roque Nublo i Roque Bentayga
   

Na trasie GC 60 mamy kilka miejsc, z których roztacza się piękny widok na oba charakterystyczne monolity Gran Canarii. Jednym z nich jest Tejeda. Naprawdę warto przejchać tą trasą i podziwiać te cudowne cuda natury. Cała trasa jest malownicza i pozwala nacieszyć oczy pięknymi widokami.

Tejeda to urokliwe miasteczko położone w sercu Gran Canarii, u podnóża majestatycznej skały Roque Nublo. Znane z malowniczych, białych domków i wąskich, brukowanych uliczek. Tejeda to miejsce na spokojny odpoczynek, z dala od zgiełku turystycznych kurortów. Z miasteczka mamy przepiękne widoki na góry i doliny Jest także centrum lokalnej kultury i tradycji.

6. Los Azulejos i Mirador del Balcon
   

Los Azulejos czyli kolorowe skały, to przepiękny cud natury. To miejsce można zobaczyć przy okazji, jadąc na północ w kierunku słynnego widoku Mirador del Balcon albo do Galdar. Znajduje się na drodze GC 200 w pobliżu miejscowości Veneguera.
Te spektakularne formacje skalne mienią się różnymi kolorami, a najbardziej chyba błękitem. Powstały w wyniki różnych procesów hydrowulkanicznych. Jest to moim zdaniem obowiązkowy punkt na trasie każdego miłośnika przyrody i fotografii, oferujący widoki, które na długo zostają w pamięci. Sami oceńcie.

Jadąc dalej drogą GC 200 dojedziemy do puntu widokowego Mirador del Balcon. Miejsce to oferuje spektakularne widoki na wulkaniczne klify i ocean Atlantycki. Mimo, że zwykle strasznie tu wieje, naprawdę warto się zatrzymać, aby podziwiać te zapierające dech widoki. Przy punkcie znajduje się szklany taras widokowy.

7. Teror
   

Teror to jedno z najbardziej urokliwych miasteczek Gran Canarii, słynące z dobrze zachowanej architektury kolonialnej i bogatej historii. To tuaj możemy podziwiać słynne drewniane balkony charakterystyczne dla architektury kanaryjskiej. Spacerując brukowanymi uliczkami, możemy podziwiać tradycyjne kanaryjskie domy oraz przpiękną Bazylike Matki Boskiej Sosnowej – patronki wyspy. Jest to miejsce kultu i pielgrzymek kanaryjczyków. Więcej o historii tego miejsca, znajdziecie w moim osobnym wpisie. To idealne miejsce, by poczuć autentyczną atmosferę Gran Canarii.

8. Firgas

To miejsce mnie po prostu urzekło. Nie jest ono w przewodnikach zbyt reklamowane i popularne, choć wydaje mi się, że w tych najnowszych wpisach coraz częściej się pojawia. Moim zdaniem jest to taka perełka, oferująca wspaniała atrakcję jaką jest deptak Paseo de Gran Canaria. To przepiękna uliczka, pośrodku której znajduje się kaskada wodospadów, a z boku zrobione z płytek ceramicznych ławeczki ozdobione mozaiką przedstawiającą Gran Canarie oraz herb każdegoz 21 okręgów Gran Canarii.

Powyżej znajdują się rzeźby siedmu Wysp Kanarysjkich, z ich krajobrazem i ogólnymi informacjami dotyczącymi powierzchni, liczby ludności itp. Na końcu znajduje się mapa wszystkich wysp archipelagu.
Po bokach możemy podziwiać architekture domów kanaryjskich. Ja byłam zachwycona.

Do tego brukowane uliczki, niewielki kościółek św. Rocha – patrona miasta oraz ratusz -przykład architektury kanaryjskiej z białymi fasadami, a dookoła spokojna okolica, doskonała do spaceru i kontemplacji.

9. Maspalomas
   

Maspalomas czyli wydmy to miejsce obowiązkowe do zobaczenia na Gran Canarii. Większośc osób właśnie z wydm Maspalomas kojarzy Gran Canarie. Te unikalne, piaszczyste krajobrazy, przypominają pustynne wydmy i rozciągają się na ponad 400 hektarów. Spacer po nich to obowiązkowy punkt
wycieczki :). Warto tutaj przyjechac albo rano, kiedy słońce jeszcze tak nie grzeje, albo późnym popołudniem i nacieszyć oczy tym widokiem. To idealne miejsce do fantastycznej sesji fotograficznej.

10. Las Palmas
    

Las Palmas czyli stolica wyspy to miejsce, którego nie można pominąc będąc na wyspie. To największe miasto Wysp Kanaryjskich. Znajdziemy tutaj zarówno zabytki architektury kanaryjskiej, piękne widoki, plażę, poczujemy atmosferę rozrywkowego miasteczka, ale także bogatą historie.
Dwie najważniejsze i najstarsze dzielnice : Vegueta i Triana – to tuaj koncentrują się najważniejsze zabytki Las Palmas. Plac św. Anny z katedrą i wieżą widokową, Pałac Buskupii, dom Krzysztofa Kolumba czy Muzeum Kanaryjskie.

widok z wieży

W mieście znajduje się też najładniejsza plaża miejska archipelagu Wysp Kanaryjskich Playa de las Canteras

Jeżeli Ci się wpis podobał, zostaw proszę komentarz. Zapraszam też do pozostałych moich wpisów, a jeśli wolisz oglądać to zobacz mój film:

The post Co warto zobaczyć na Gran Canarii? 10 najpiękniejszych miejsc i atrakcji first appeared on W podróży życia.

Artykuł Co warto zobaczyć na Gran Canarii? 10 najpiękniejszych miejsc i atrakcji pochodzi z serwisu W podróży życia.

Isle of Man – poznajcie przepiękną, unikatową, kameralną Wyspę Man
Czy słyszeliście o takiej wyspie? Wiecie, gdzie ona leży?

Ta niewielka wyspa może poszczycić się nie tylko zachwycającą przyrodą, zapierającymi widokami, pięknymi klifami, bogatym życiem podwodnym, ale także bogactwem zabytków historycznych, sięgających czasów prehistorycznych. Mieszkańcy podtrzymują tradycje i język manx, co nadaje tej wyspie unikalny charakter.  Wyspa najbardziej jest znana z ulicznych wyścigów motocyklowych TT, które odbywają się tu nieprzerwanie od 1907 roku. Jednak większość ludzi nie wie nawet o jej istnieniu, a szkoda, bo wyspa ma do zaoferowania naprawdę dużo.

Położenie

Isle of Man – czyli Wyspa Man położona jest pomiędzy wybrzeżami Anglii, Szkocji, Irlandii i Walii, na środku Morza Irlandzkiego. Mimo, że wyspa jest dependencją Korony Brytyjskiej, nie jest częścią Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej. Głową Państwa jest monarcha brytyjski noszący tytuł lorda – Lord of Man. Wyspa ma własny dwuizbowy parlament- Tynwald, który działa nieprzerwanie od 979 roku. Za politykę zagraniczną i obronność odpowiada jednak Wielka Brytania.
Wyspa ma zaledwie 572 km2 – ok. 52 km długości i ok. 22 km szerokości. Mieszka na niej ponad 87 tysięcy ludzi.

Powstanie wyspy i jej historia

Wyspa ma bogatą historię sięgającą czasów prehistorycznych.
Wyspa Man powstała około 8000 lat p.n.e., kiedy topniejące lodowce spowodowały podniesienie się poziomu mórz, odcinając Wielką Brytanię od kontynentalnej Europy.
Ślady człowieka zamieszkującego Wyspę Man pochodzą jeszcze z czasów prehistorycznych. Najstarsze narzędzia krzemienne, znalezione na wyspie, pochodzą ze środkowej epoki kamiennej – neolitu. (8-5 tys. lat p.n.e.). Na wyspie zobaczyć można także kamienne kręgi, licznie spotykane na półwyspie Maughold w północno-wschodniej części wyspy. Wyspa ma bardzo burzliwą historie.

Celtowie

Początkowo ok 200 r. p.n.e. wyspę zasiedlili Celtowie. Pozostały po nich liczne ruiny fortalicji oraz wyroby z żelaza. Prawdopodobnie byli to imigranci z Irlandii, ponieważ obecny język gaelicki Manx bardzo przypomina irlandzki gaelicki. Do połowy XIX wieku celtycki manx  był w powszechnym użyciu. Nazwa wyspy pochodzi tez od celtyckiego boga morza – Manannana. W V i VI stuleciu wyspa została schrystianizowana przez irlandzkich mnichów, wśród których według innych legend miał znajdować się znany w Irlandii św. Patryk.

Wikingowie

Strategicznie położona na środku Morza Irlandzkiego Wyspa Man nieuchronnie przyciągała uwagę wielu mile widzianych handlarzy i innych niezbyt mile widzianych najeźdźców. Między rokiem 800 a 815 n.e. zaczęli przybywać pierwsi turyści ze Skandynawii – Wikingowie. Początkowo przybyli oni w celu dystrybucji bogactwa lub, jak to niektórzy nazywają, „aby rabować i rabować”; jednak wydaje się, że do 850 roku zaczęli się osiedlać. Wyspa stała się ważnym punktem postojowym łączącym placówki Wikingów w Dublinie, północno-zachodniej Anglii i szkockich Wyspach Zachodnich.

Spór o wyspę między Norwegią, a Szkocją

W 1079 roku utworzone zostało tu normańskie Królestwo Mann i Wysp, które istniało do czasów podboju wyspy przez Szkocję. Normanowie (wikingowie) założyli parlament wyspy Man (Tynwald) i wprowadzili wiele obowiązujących do dziś regulacji prawnych. Jest to jeden z najstarszych istniejących do dziś rządów w Europie. W 1266 roku traktat w Perth zakończył konflikt zbrojny między Norwegią a Szkocją .W traktacie Norwegia uznała zwierzchnictwo Szkocji nad spornymi terytoriami w zamian za ryczałt w wysokości 4000 marek i rentę w wysokości 100 marek. Około roku 1266 wyspę najechały i podbiły wojska szkockie. Cały czas o wyspę walczyli też Anglicy.

Spór o wyspę między Szkocją, a Anglią

Lata 1313-1333 to okres sporu o wyspę Szkotów i Anglików. Ostatecznie protektorat nad wyspą objęli Anglicy w 1333 roku. W 1765 roku władze brytyjskie kupiły od księcia szkockiego Atholl suwerenność wyspy za 70 tysięcy funtów i roczną pensję, a w roku 1828 wyspa zyskała status dependencji korony brytyjskiej zależnej od monarchy brytyjskiego.

Rewolucja przemysłowa

Prawdopodobnie, rewolucja przemysłowa nadeszła w 1854 roku wraz z budową największego koła wodnego na świecie. Koło Laxeya – Lady Isabell zostało zbudowane do pompowania wody z kopalni ołowiu. Wyspa nie jest bogata w surowce mineralne, jednak do XIX wieku wydobywano tu cynk i ołów. Pod koniec XIX wieku złoża rud zaczęły się wyczerpywać. Większość zakładów zakończyła eksploatację, a koło Laxey zostało zamknięte w 1929 roku.

Rozwój turystyki

Mniej więcej w tym czasie gospodarka Wyspy Man również zaczęła się zmieniać wraz z napływem turystów. By sprawnie obsługiwać turystów, wybudowano system kolei parowej Isle of Man, kolei elektrycznej Manx i kolei górskiej Snaefell. Na wyspę przybywali licznie turyści, by korzystać z wielu atrakcji takich jak m.in. : imprezy taneczne, występy, pokazy, spacery wśród pięknej roślinnośći.

Symbol wyspy

Symbolem wyspy są trzy nogi pędzące za sobą w stronę słońca, zgodnie z kierunkiem ruchu wskazówek zegara. Prawdopodobnie, słynne Trzy Nogi Manannana zostały przyjęte w XIII wieku jako herb królewski trzech królów Wyspy Man. Hasłem przewodnim jest motto : „ Quocunque Jeceris Stabit” , co dosłownie tłumaczy się jako „Gdziekolwiek go rzucisz, stanie” – cokolwiek będzie się działo, my przetrwamy, damy rade. Godło zostało zachowane, mimo, że kontrola nad wyspą przeszła na stałe w ręce Korony Angielskiej. Jedno z najwcześniejszych zachowanych przedstawień emblematu znajduje się na Mieczu Stanu Manx, prawdopodobnie wykonanym w roku 1300. Symbol Trzech Nogów Manna pojawił się także na monetach Manx z XVII wieku. Historia Trzech Nogów Manna sięga czasów pogańskich i pierwotnie była symbolem słońca, mocy i życia. Opowieści ludowe sugerują jednak powiązanie z Manannanem, celtyckim bogiem morza. Trzy nogi są dumnie eksponowane na całej Wyspie Man. Pojawiają się na flagach, budynkach, malowane na łodziach, rzeźbione w drewnie i wycinane z metalu, mają najróżniejsze kształty, rozmiary i kolory.

Tynwald – najstarszy nieprzerwany parlament na świecie

Wzgórze Tynwald w St John’s to tradycyjne starożytne miejsce spotkań zgromadzenia parlamentarnego Manx, którego początki sięgają co najmniej końca pierwszego tysiąclecia naszej ery.
Samo wzgórze to niewielki, sztuczny kopiec w kształcie schodków, co mnie osobiście zaskoczyły, bo kopiec kojarzył mi się raczej z większą górą jak kopiec Kościuszki w Krakowie :).
Parlament Tynwald spotyka się obecnie w nowoczesnej stolicy wyspy, Douglas, w każdy trzeci wtorek każdego miesiąca, ale raz w roku, 5 lipca, na wzgórzu Tynwald nadal odbywa się ceremonia na świeżym powietrzu. Ten dzień jest świętem narodowym wyspy, a prawa uchwalane w ciągu roku są ogłaszane zarówno w języku gaelickim manx, jak i angielskim.

Głową stanu Wyspy Man jest głowa stanu Wielkiej Brytanii, posiadająca tytuł Lorda Mann i reprezentowana na wyspie przez wicegubernatora.

TT – uliczne wyścigi samochodowe

Wyspa najbardziej jest znana z ulicznych wyścigów motocyklowych TT, które odbywają się tu nieprzerwanie od 1907 roku. Uliczne wyścigi motocyklowe zaliczane do jednych z najbardziej widowiskowych i niebezpiecznych imprez tego typu na świecie. Wyspa jest jedynym terytorium brytyjskim, na którym nie obowiązuje ograniczenie prędkości – jedyne ograniczenia są lokalne i dotyczą terenów
zamieszkanych. Dziś odziani w skórę turyści z całego świata wciąż przybywają na Wyspę Man co roku w okolicy końca maja i czerwcu na wyścigi TT- Tourist Trophy races.

Co ma do zaoferowania wyspa?

Jednakże poza słynnymi wyścigami, które odbywają się co roku w czerwcu i trwaja około 2 tygodnie, kiedy jest przybywa tu masa turystów, warto odwiedzić wyspa poza tymi terminami, by zobaczyć tą wyjątkową wyspę w bardziej spokojnym tempie.

Wyspa ma piękne klifowe wybrzeże, co dodaje jej uroku i sprawia, że mamy niesamowite widoki. Oprócz przepięknych krajobrazów, bogactwa roślinności, mamy też prawdziwe skarby architektury, historii, kultury i tradycji.
Dwa przepiękne zamki : średniowieczny Rushen w Castle Town i starożytny zamek Peel w Peel oraz muzeum House of Mannanam i Manx museum w stolicy wyspy – Douglas przeniosą nas od Celtów , przez Wikingów, po czasy współczesne.

Zabytkowe, działające koło wodne w Laxey i podróż małym pociągiem parowym to obowiązkowy punkt wycieczki.

Nie możemy pominąć także sentymentalnej podróży w czasie w Cregnaesh czy wizyty w Grove Museum – wiktoriańskiej kapsuły czasu.

Koniecznie trzeba też odbyć podróż koleją parową z Port Erin do Douglas i pospacerować wybranym Glenem, ciesząc się obcowaniem z naturą i wspaniałymi widokami.

Na wyspie też nie można pominąć zachodu słońca, bo miejsc do jego podziwiania jest naprawdę wiele. Stojąc na szczycie klifu, możemy podziwiać nie tylko zachodzące słońce, ale także zachwycające dech widoki na wystające z wody skały, bajeczne zatoki, tradycyjne chatki rybackie czy latarnie.
Ta wyspa ma duszę, która zaprasza nas do jej wnętrza, obdarzając nas niesamowitym spokojem i nostalgią, pozwalając nam przenieść się w czasie :).

Wyspa też pamięta o dzieciach. Oferuje dla nich mnóstwo atrakcji: od nowoczesnych, dużych placów zabaw, przez edukacyjną ścieżkę poznawania wyspy.

Jeżeli wolicie oglądać, zapraszam do filmów:

The post Poznajcie piękną wyspę Isle of Man first appeared on W podróży życia.

Artykuł Poznajcie piękną wyspę Isle of Man pochodzi z serwisu W podróży życia.

1. Castletown

Castletown to starożytna stolica wyspy, w której znajduje się zamek Rushen. Samo miasto jest bardzo urokliwe i panuje tu taki kameralny, angielski klimat.

Gold grammar school

Zanim wejdziemy na zamek, warto zobaczyć biały, niewielki budynek,wybudowany między 1190-1230 rokiem, który pierwotnie był kaplicą św. Marii. W XVII i XVIII wieku utworzono w nim szkołę średnią Grammar school. Niestety byliśmy tutaj dwa razy i nie udało nam się wejść do środka, bo budynek był zamknięty. Można go zwiedzać tylko w środy i soboty jako część 2 godzinnej wycieczki połączonej ze zwiedzaniem Old House of Key czyli niższej izby parlamentu, rezerwując ją online lub w zamku. Koszt zwiedzania 14 £ od osoby dorosłej.

zamek Rushen

Zamek Rushen, to jeden z najlepiej zachowanych średniowiecznych zamków w Europie. Został on wybudowany w XII wieku przez Wikingów. Na przestrzeni wieków pełnił różne funkcje. Początkowo był siedzibą władców wyspy oraz centrum administracyjnym. W XIV i XV wieku zamek został rozbudowany i wzmocniony, aby sprostać rosnącym wymaganiom obronnym. W tym okresie stał się główną siedzibą władców wyspy Man. Dodano wtedy między innymi potężne wieże bramy oraz mury obronne, które miały chronić przed najazdami.

Sekretem tak dobrze zachowanego wyglądu jest fakt, że był cały czas używany : jako dom rodziny królewskiej , jako siedziba królów i lordów wyspy, jako mennica, więzienie, sąd, aż po dzisiejsze czasy jako atrakcja turystyczna.

historia

Zamek został wybudowany około 1200 roku przez ostatniego króla wikingów– Magnusa III. Zbudował on kamienną twierdzę, otoczoną podzamczem i sucha mierzeją. Wraz ze śmiercią króla w 1265 roku, skończyła się era wikingów, a o wyspę walczyli przez 100 lat naprzemiennie Szkoci i Anglicy. W 1313 roku szkocki król Robert zdobył zamek, zostawiając go pustym i zaniedbanym. Dopiero, gdy Anglicy uzyskali kontrole nad wyspą, zamek został odrestaurowany. W XVI wieku zamek przeszedł pod kontrolę korony angielskiej, a dokładnie rodziny Stanleyów. Byli oni jednymi z najbogatszych rodzin w Anglii. Rodzina Stanleyów stała się wówczas lordami wyspy Man, z zamkiem Rushen jako swoją główną rezydencją. Zamek był pod ich kontrolą przez prawie 3 stulecia, dziedzicząc władzę. Jednak w czasie angielskiej wojny domowej James Stanley stanął po stronie rojalistów, w jednej z bitew został schwytany przez parlamentarzystów i stracony. Po jego śmierci, zamek przeszedł podkontrolę parlamentarzystów do czasu przywrócenia monarchii w 1660 roku . Po śmierci Jamesa Stanleya, ród Stanleyów zachował kontrole nad
zamkiem, aż do 1736 roku, kiedy to William Stanley zmarł, nie pozostawiając swojego potomka. Po tym czasie kontrolę przejął szkocki hrabia Atholl, w wyniku małżeństwa jego syna z dziedziczką Stanleyów Amelią Sophią. W 1765 roku książę sprzedał suwerenność wyspy koronie brytyjskiej.
W XVIII wieku zamek popadł w ruinę i stracił swoje walory obronne. Pod koniec stulecia zamieniono go na więzienie. Mimo, że zamek był nadal używany jako więzienie, jego upadek trwał aż do przełomu XIX i XX wieku, kiedy to został odrestaurowany pod nadzorem ówczesnego wicegubernatora i stał się atrakcją turystyczną.
Zobaczymy tutaj m.in. pięknie zachowany most zwodzony, mordercze dziury w wewnętrznej Bramie, biskupa Wilsona w swojej celi, strażników zamku w swoich sklepionych pokojach, jadalnie z XVII wieku, średniowieczną kuchnie, średniowieczne opowieści na gobelinach ściennych.

Warto podkreślić, że w zamku praktycznie wszystkiego można dotkąć, usiąć przy jadalnym stole z biesiadnikami czy zasiąść na tronie króla 🙂 Dla dzieci jest to na pewną sporą atrakcją.

Z zamku rozpościerają się także piękne widoki na miasto i morze.

2. Peel : zamek i muzeum House of Manannan

Peel to urokliwe miasto położone na zachodnim wybrzeżu wyspy, które zachwyca swoja historią, kulturą i malowniczymi krajobrazami. Jest to jedno z najstarszych miast na wyspie, z historią sięgającą czasów wikingów. To miasto słynące z kwitnącego przemysłu rybnego i wędzarni śledzia Manx.

Główną atrakcją Peel jest imponujący zamek Peel, zbudowany na Wyspie Św. Patryka, która połączona jest z Wyspą Man stałą groblą.

Zamek Peel to majestatyczna, starożytna twierdza, zbudowana w XI wieku przez wikingów jako forteca obronna. W jego wspaniałych murach znajdziemy warstwę po warstwie historię wyspy.
Przez wieki był rozbudowywany i umacniany, służąc jako siedziba królów Man oraz miejsce strategicznych walk i wydarzeń historycznych. Dziś możemy podziwiać tylko ruiny zamku, jego mury, wieże, pozostałości katedry św. Germana z XII wieku czy Kościół i kaplicę św. Patryka z X i XI
wieku oraz okrągłą Wieżę.

Spacerując po zamkowych murach, można podziwiać zapierające dech widoki na Morze Irlandzkie i okoliczne krajobrazy.

Można też obejść zamek dookoła, na zewnątrz nie płacąc za wstęp, a podziwiając wspaniałe widoki.

Wykopaliska przeprowadzone w latach 1982-1987 odsłoniły rozległy cmentarz, a także pozostałości pierwotnego drewnianego fortu Magnusa Bosego – ostatniego króla wikingów. Najbardziej spektakularnym znaleziskiem był grób „Pogańskiej Damy” z X wieku, w którym znajdował się
wspaniały egzemplarz norweskiego naszyjnika oraz zbiór srebrnych monet z około 1030 roku.

O zamku krążą też różne legendy, m.in. o duchu czarnego psa psie -czyli Moddey Dhoo. Zgodnie z legendą, czarne zwierzę , przypominające psa nawiedzało zamek, budząc strach i grozę każdemu, kto miał szczęście go zobaczyć. Legenda głosi, że zwierzę pojawiało się regularnie na zamku, zwłaszcza w korytarzu wiodącym do strażnicy. Żołnierze stacjonujący w zamku byli tak przerażeni jego obecnością, że bali się przechodzić przez korytarz w nocy. Według opowieści pewnej nocy, jeden ze strażników, chcąc udowodnić swoja odwagę, postanowił przejść korytarzem samotnie. Niestety, po krótkim czasie znaleziono go martwego, z wyrazem przerażenia na twarzy. Opowieści o Moddey Dhoo były częścią
miejscowego folkloru, dodając tajemniczości i mroczności zamku. Do dziś, mimo, że nikt więcej go nie widział, legenda przyciąga turystów i żyje nadal jako część bogactwa dziedzictwa kulturowego wyspy. Możemy sobie nawet zakupić jego podobiznę w postaci czarnego pluszaka… tylko czy któreś dziecko po usłyszeniu legendy będzie go chciało posiadać? 🤣

Zamek Peel widnieje dziś na odwrotnej stronie banknotów o nominale 10 funtów Manx, wyemitowanych przez rząd Wyspy.
Warto też podejść na przeciwległe wzgórze i podziwiać piękna fortece z góry, usiąść na ławce i cieszyć się widokiem.

Przed zamkiem mamy też piękną plaże usypaną niezliczoną ilością muszelek.

W samym miasteczku możemy pospacerować urokliwymi, wąskimi uliczkami miasta, działający port i nowoczesną przystań.

Tynwald

W drodze do Peel, warto zatrzymać się na wzgórzu Tynwald, gdzie mieści się siedziba parlamentu, będącego jednym z najstarszych, działających nieprzerwanie organów ustawodawczych na świecie. To tradycyjne, starożytne miejsce spotkań zgromadzenia parlamentarnego Manx, którego początki sięgają co najmniej końca pierwszego tysiąclecia naszej ery. Samo wzgórze to niewielki, sztuczny kopiec w kształcie schodków, co mnie osobiście zaskoczyły, bo kopiec kojarzył mi się raczej z większą górą
jak kopiec Kościuszki w Krakowie ��

Parlament Tynwald spotyka się obecnie w nowoczesnej stolicy wyspy, Douglas, w każdy trzeci wtorek każdego miesiąca, ale raz w roku, 5 lipca, na wzgórzu Tynwald nadal odbywa się ceremonia na świeżym powietrzu. Ten dzień jest świętem narodowym wyspy, a prawa uchwalane w ciągu roku są ogłaszane zarówno w języku gaelickim manx, jak i angielskim.

House of Manannam czyli museum boga Manannana

W Peel koniecznie trzeba tez odwiedzić House of Manannan czyli dom Mannanana celtyckiego boga morza. To fascynujące muzeum, które oferuje wgląd w bogatą historię, mitologie i kulturę wyspy. Ekspozycje znajdujące się w muzeum prowadzą nas przez różne okresy historii Wyspy, począwszy od Celtów, przez Wikingów, średniowiecze , aż po współczesność. Muzeum wykorzystuje nowoczesne technologie, interaktywny wystawy i rekonstrukcje, aby ożywić przeszłość, zaciekawić nawet najmłodszych i przybliżyć zwiedzającym życie dawnych mieszkańców Wyspy.

Wszystko jest tak pięknie odtworzone, żeby nawet dzieci mogły zrozumieć, wyobrazić sobie i poczuć się jak w podróży przez przeszłość wyspy. Można podejść do woskowych postaci, dotknąć ich, usiąść z nimi przy stole, poczuć się królem, zakładając królewskie szaty, pobawić się drewnianymi zabawkami z tamtych czasów, być kapitanem statku.

Dodatkowo, przechodząc przez poszczególne ekspozycje poczujemy nawet specyficzne zapachy np. ryb, morza.

W muzeum zobaczymy celtycki roundhouse , czyli dom w kształcie okrągłej chaty. To tradycyjne schronienie używane przez Celtów e Europie od
epoki żelaza aż do wczesnego średniowiecza. Domy te, były charakterystyczne dla osad celtyckich i są jednym z najbardziej rozpoznawalnych elementów architektury tej kultury. Zobaczymy tu także celtyckich mieszkańców i ich codzienne życie, a nawet poczujemy się jakbyśmy faktycznie przybyli do tamtych czasów.

Oprócz tego możemy podsłuchać rozmowy rybaków, posłuchać opowieści o rzeźbach na kamiennych krzyżach, które licznie znajdują się na północy wyspy.

3. Douglas –

promenada, Manx museum, Marina Drive, Steam Railway – czyli kolej parowa

Douglas to stolica Wyspy Man, do której warto wybrać się koleją parową, która jedzie z Port Erin. Podróż twa ok. 45 minut, ale jest atrakcją samą w sobie, bo możemy podróżować zabytkową koleją z 1874 roku. To podróż w czasie do epoki wiktoriańskiej. Odrestaurowane, oryginalne parowozy i wagony z XIX wieku pozwalając nam przenieść się w czasie o ponad 100 lat.
Nawet okna mają oryginalne zamknięcia na pasy :). dotego dźwięk lokomotywy, buchająca para i konduktor ubrany w ówczesny strój, za każdym razem wysiadający z wagonu i dający znać maszyniście, że może jechać dalej :).

W czasie przejażdżki możemy tez podziwiać piękne widoki pól uprawnych, pasących się owiec i krów,
wiktoriańskich dworców kolejowych ( kolejnych stacji) i zachwycających widoków na morze.

Kolej działa od marca do listopada, Koszt przejazdu
w jedna stronę z Port Erin do Douglas to 5 GBP od osoby dorosłej i 2,50 od dziecka, w obie strony odpowiednio 9 i 4,50 GBP.

Promenada

W samym Douglas mieści się wspaniała promenada, którą możemy spacerować wzdłuż morza.

W zasięgu naszego wzroku, na środku można zobaczyć wieże Tower of Refuge czyli wieżę schronienia. Kamienna konstrukcja zwieńczona koroną, została wzniesiona na Wyspie St. Mary, aby
zapewnić schronienie marynarzom rozbitym na skale. Wybudowana w 1833 roku po tym jak parowy statek St. George rozbił się o skałę w 1830 roku. Wybudowano ją, dzięki staraniom Sir Williama Hillary’ego, który odegrał kluczową rolę w kilku akcjach ratunkowych marynarzy uwięzionych na skale w wyniku rozbicia się parowca St. George. Pokrył on dużą część kosztów i zabezpieczył znaczną liczbę datków publicznych na finansowanie konstrukcji.

Na końcu promenady znajduje się stacja końcowa Douglas kolei elektrycznej Manx. W pogodny dzień sceneria nadmorskiej trasy do Laxey zapiera dech w piersiach. My tym razem nie korzystaliśmy z tej atrakcji.

Na promenadzie znajduję się także pomnik światowej sławy zespołu Bee Gees. To właśnie na Wyspie Man urodzili się członkowie tej legendarnej grupy.

Tutaj też możemy przejechać się jednym z ostatnich zachowanych tramwajów konnych na świecie. Tramwaj działa nieprzerwanie od początku (z wyjątkiem II wojny światowej) i remontów promenady. Będąc świadectwem wiktoriańskiej inżynierii i wytrzymałości, tramwaje konne Douglas istnieją na Wyspie Man od 1876 roku, a 7 sierpnia 2016 roku obchodziły 140. rocznicę powstania. Tramwaje wprowadzono po razpierwszy, aby wykorzystać dynamicznie rozwijający się handel turystyczny w czasach wiktoriańskich i do dziś latem nadal przewożą turystów i mieszkańców promenadą.
Tramwajem konnym przewieziono wielu gości królewskich, w tym królową Elżbietę, zmarłą królową Matkę i księżniczkę Małgorzatę.
Tramwaj nadal korzysta z oryginalnych tramwajów wiktoriańskich i edwardiańskich. Konie Clydesdale i Shire są używane do ciągnięcia tramwajów i są trzymane w stajniach Summer Hill Stables w sezonach.

Muzeum Manx

Będąc w Douglas koniecznie trzeba odwiedzić Muzeum Manx . Jest to główne muzeum historyczne i kulturowe wyspy. Można tu odkryć 10 000-letnią historię wyspy sięgającą czasów prehistorycznych, zasiedlenia przez Celtów, Wikingów, internowanie w czasie wojny i okres jej świetności.
To miejsce pełne artefaktów i skarbów unikalnych dla Wyspy Man. Wystawy obejmują różne okresy historyczne, począwszy od czasów prehistorycznych, poprzez okres wikingów i średniowiecze, aż po współczesność.

Muzeum oferuje interaktywne przestrzenie, które angażują zwiedzających i pozwala nam aktywnie uczestniczyć w poznawaniu historii i kultury wyspy. Możemy tutaj zobaczyć film wprowadzający w 10 000-letnią historię wyspy. Tutaj również mamy sporo atrakcji dla dzieci. Specjalnie przygotowane sekcje dla dzieci, edukują poprzez zabawę i ciekawe doświadczenia. Mamy tutaj np. specjalny pokój zabaw dla dzieci.

Możemy również stanąć na schodkach wagonu kolei elektrycznej

Do najważniejszych atrakcji należą jedne z najwspanialszych skarbów Wikingów na Wyspach Brytyjskich, wystawy czasowe i spektakularne galerie, w tym nowa galeria TT. TT czyli uliczne wyścigi motocyklowe, które odbywają się na wyspie nieprzerwanie od 1907 roku. Zaliczane są one do jednych z najbardziej widowiskowych i niebezpiecznych imprez tego typu na świecie. Wyspa jest jedynym terytorium brytyjskim, na którym nie obowiązuje ograniczenie prędkości – jedyne ograniczenia są lokalne i dotyczą terenów zamieszkanych. Możemy tutaj również ubrać stroje motocyklowe, wsiąść do samochodu wyścigowego ( kiedyś, na początku w wyścigach brały udział również samochody) , co jest na pewno duża atrakcją dla dzieci. Możemy zobaczyć tutaj także wystawę pucharów od początków wyścigów, informacje o uczestnikach i zdobytych miejscach. Istny raj dla fanów motocykli :).

Narodowa Galeria Sztuki
Skarby Wikingów ze srebra i złota w Galerii Wikingów
Historia Tynwaldu, najstarszego nieprzerwanego parlamentu na świecie

Marina Drive

Będąc na wyspie, nie możemy przegapić przepięknej malowniczej drogi – Marina Drive, która biegnie wzdłuż brzegu Morza Irlandzkiego. Jest to jedna z najbardziej malowniczych tras na wyspie, oferująca wspaniałe widoki na wybrzeże, klify i ocean. Spacer tą ulicą zachwyci każdego. Na jej trasie znajduje się monumentalna wieża , zbudowana w XIX wieku jako część lokalnej infrastruktury obronnej. Wieża ma charakterystyczny wygląd, z dużymi, łukowatymi oknami. Miała ona służyć jako brama wjazdowa na teren Scarlett Point- -okolicy znanej pod ta nazwą. Scarlett pochodzi od nazwiska rodziny, która była właścicielem pobliskiego majątku ziemskiego.

Droga znajduje się na południowym wybrzeżu wyspy, pomiędzy Douglas, a Port Erin.

Podobno można tu zobaczyć piękny zachód słońca, nam jednak nie udało się tutaj dotrzeć w tych godzinach.

W Douglas warto też wyjechać na góre na tzw. Douglas Head czyli skalisty punkt z widokiem na zatokę Douglas i port. Znajdują się tutaj miejsca do grillowania, ławeczki, gdzie można usiąść i zjeść lub po prostu odpocząć ciesząc się cudownym widoekim lub obesrwując wpływające do portu statki.

4. Laxey Wheel

Wielkie koło Laxey (znane również jako Lady Isabella) to największe zachowane oryginalne, działające koło wodne na świecie. Położone w imponującej lokalizacji, wbudowane w zbocze wzgórza, o średnicy 22 m, to niezwykłe osiągnięcie wiktoriańskiej inżynierii. Miejsce to przyciąga tysiące turystów od 170 lat. Koło zostało zbudowane w 1854 roku w celu pompowania wody z kopalni Laxey, z której wydobywano ołów i cynk. W połowie lat siedemdziesiątych XIX wieku kopalnia Great Laxey Mine była jedną z najbogatszych i odnoszących największe sukcesy kopalni metali w Wielkiej Brytanii. Z końcem XIX wieku złoża zaczęły się wyczerpywać, a koło Laxey zamknięte zostało w 1929 roku.
Na samą górę koła można wejść krętymi schodami ( z dosyć niską poręczą) , by cieszyć się przepięknym widokiem na okolicę czyli cała doline Laxey.

Koło zwane jest też Lady Isabella na cześć żony wicegubernatora Charlesa Hope’a, który był wówczas gubernatorem wyspy. Oprócz koła, możemy tez zwiedzić sztolnie, posłuchać o historii górników i przejechać się koleją, która biegnie przez jedyny na wyspie tunel kolejowy , wzdłuż linii, po której niegdyś przewoziły wagony załadowane rudami metali. Podróżuje się małym wagonikiem, ciągniętym przez
replikę jednego z oryginalnych silników parowych. Niestety kolej czynna jest tylko w soboty w godzinach 11- 16:30 ( w czasie sezonu, zaczynając od Świąt Wielkanocnych) My byliśmy tam w piątek i kolej była nieczynna ☹ Zastanawialiśmy się, jak to jest możliwe, że kursuje ona tak rzadko, ale jak dowiedzieliśmy się, że kolej jest obsługiwana i utrzymywana w całości przez wolontariuszy z fundacji Laxey and Lonan Heritage Trust, to przestaliśmy się dziwić 🙂 Na szczęście, odwiedzając wyspę 12 lat temu, mieliśmy okazje przejechać tym pociągiem.

Z Laxey można też dojechać koleją górską na szczyt Snaefell lub koleją elektryczną do Ramsey, aby podziwiać bardziej spektakularne nadmorskie krajobrazy. My jednak na szczycie byliśmy już w 2012 roku i jakoś tak bardzo nas nie zachwycił ( ma tylko 621 m n.p.m. , dlatego tym razem zrezygnowaliśmy z tej wycieczki.

5. Ramsey – czyli północ wyspy

Północ wyspy jest dobrze znana ze swojego dziedzictwa rolniczego i przemysłowego.
Ramsey, zwana przez Nordów „rzeką dzikiego czosnku” ze względu na obfitość rosnącego tu niegdyś dzikiego czosnku.

muzeum Grove

Muzeum Grove opowiada historię rodziny Gibbów z czasów wiktoriańskich. Dom został zbudowany w 1838 roku przez odnoszącego sukcesy kupca, żeglarza z Liverpoolu – Duncana Gibb. Odwiedził on wyspę i kupił mały domek położony na ustronnym terenie w pobliżu tętniącego życiem miasta Ramsey, jako letni wypoczynek dla swojej rodziny. Z czasem dom został rozbudowany i zamienił się w wiejski dom otoczony
pięknymi ogrodami i rozległymi polami uprawnymi. W 1862 przeszedł na emeryturę i mieszkał w Grove aż do swojej śmierci pięć lat później. W 1887 roku jego wnuczki Alice i Janet przeprowadziły się z Port Erin do Grove i mieszkały tam aż do swojej śmierci w latach 70 siątych. Siostry, nauczane przez guwernantkę i obsługiwane przez służbę, mieszkały przez prawie sto lat w Grove w domu praktycznie niezmienionym od czasów wiktoriańskiej świetności. Dom to kapsuła czasu ich życia, pełna nostalgii. Możemy tu przenieść się do czasów wiktoriańskich i poczuć się jak w tamtej epoce.

Tylnia ściana w salonie ma nadal oryginalną tapetę, zegar oraz zastawa stołowa również są oryginalne. Zwiedzanie domu to żywa historia. Możemy podziwiać tu nie tylko ówczesne meble, zastawy stołowe, ozdoby, zegary, ale także stroje i ówczesne zabawki.

W domu znajduję się także ul obserwacyjny, w którym możemy zobaczyć rój pszczół i usłyszeć wydobywane przez nie dźwięki.
Tutaj również nie zapomniano o dzieciach, przygotowano dla nich cała sale zabaw.

The Grove to kapsuła czasu ich życia, pełna nostalgii.
Przed domem znajdują się także przepiękne ogrody pełne kolorowych kwiatów, stajnie, sprzęt rolniczy, w tym młocarnia konna, a także ule, kaczki i owce Loaghtan – jedyne czterorożne owce na świecie.

Tutaj tez możemy zakupić taką owieczkę jako pamiątkę z wyspy :).

W 1976 roku Grove, jego zawartość, ogrody i grunty zostały zakupione przez Manx National Heritage.

Mooragh Park Lake

W Ramsey znajduję się tez urocze jeziorko zwane również jako Mooragh Park Lake. Jest ono bardzo dobrze zagospodarowane, z bogatą infrastrukturą zarówno dla dzieci jak i dla dorosłych. Malownicze jeziorko położone jest niedaleko plaży i oprócz widoków oferuje możliwość wypożyczenia sprzętu wodnego. Możemy tutaj też zagrać w minigolfa, zagrać w tenisa, zjeść obiad w restauracji z widokiem na jezioro, wypić pyszna kawę w Costa Coffe, a dzieci poszaleć na licznych placach zabaw. Kolorowe kwiaty, soczysta roślinność dodają uroku temu miejscu. Idealne miejsce na odpoczynek i relaks.

Maughold Lighthouse

Maughold Lighthouse – to malownicza latarnia morska znajdująca się na północno-wschodnim wybrzeżu wyspy, w pobliżu wioski Maughold. Latarnia została zbudowana w 1914 roku, aby poprawić bezpieczeństwo żeglugi w okolicy. Wieża ma 23 m wysokości. Początkowo była obsługiwana przez latarnika, który tu mieszkał. Jednak w 1993 roku została całkowicie zautomatyzowana. Latarnia znajduje się na klifie oferując przepiękne widoki i bogatą roślinność. Warto się tu zatrzymać będąc w Ramsey.

6. Spacer jednym z Glenów

Gleny – czyli przepiękne doliny

Jeżeli macie możliwość wyboru tylko jednego, to polecam Bradda Glen i Milner’s Tower.
Gleny czyli wąskie doliny, kotliny, a potocznie mówiąc ścieżki spacerowe. Słowo glen pochodzi z języka szkockiego i oznacza dosłownie dolinę. Gleny charakteryzują się pięknymi, malowniczymi widokami, a wiele z nich jest popularnymi miejscami turystycznymi. Są to obszary publiczne
w których każdy może cieszyć się częścią dziedzictwa wyspy, ponieważ w dolinach znajdują się ciekawe
Wokół wyspy znajduje się 18 takich obszarów, które są konserwowane i utrzymywane w stanie półnaturalnym przez Wydział Leśnictwa. Niektóre doliny zostały nazwane na cześć lokalnych osobistości, inne mają romantycznie brzmiące imiona, takie jak np. Silverdale.
My byliśmy w 3 takich dolinach i każda z nich kryła w sobie coś wyjątkowego. Architektonicznie budynki, koła, kolekcje roślin, wodospady i inne pamiątki z przeszłości, a także nowoczesne place zabaw dla dzieci i miejsca wypoczynku. Niektóre Gleny położone są w lesie pozwalając na wyciszenie się i kontakt z naturą, inne zachwycają pięknymi widokami na morze.

Bradda Glen

Jednym z takich Glenów jest Bradda Glen, który oferuje spektakularne widoki na morze. Znajduje się on na południowo zachodnim wybrzeżu Wyspy, niedaleko Port Erin. Jest to idealne miejsce dla miłośników przyrody, turystyki pieszej i fotografii krajobrazowej. Już na samym początku dolina zachwyca nas bujną roślinnością. Mamy tutaj palmy i różnorodne gatunki kwiatów.

Z ekspozycji znajdującej się po lewej stronie od wejścia, możemy dowiedzieć się jakie gatunki zwierząt zamieszkują tutejsze morze. Możemy tez przy odrobinie szczęścia w sezonie od maja do września zobaczyć przez tamtejsza lunetę (darmowa) delfiny. Cała trasę idziemy wzdłuż morza podziwiając wspaniałe widoki.

Na samej górze zobaczymy kamienną wieżę wybudowaną w 1871 roku, upamiętniającą Williama Milnera, filantropa i producenta sejfów. Milner pochodził z Liverpoolu i przyjechał do Port Erin w celach rekonwalescencji po chorobie. Zobaczył biedne życie lokalnych ludzi i rybaków i postanowił ich wspomóc finansowo. Wieża została zbudowana na jego cześć, a jej kształt klucza czy dziurki od klucza używanych w jego ognioodpornych sejfach. Po swojej śmierci, pozostawił on pieniądze na budowę kościoła, a także na cele charytatywne wioski. Na wieże można wejść po 40 schodkach skąd rozpościerają się zachwycające widoki na morze i port Erin ( wstęp wolny).

Na całym odcinku trasy i zresztą na większości wzgórz na wyspie znajdują się co kawałek ławki upamiętniające różne osoby. Ławki takie można zakupić ku czci zmarłej osoby, która np. lubiła spędzać czas w danym miejscu podziwiając piękne widoki. Na ławkach można usiąść i odpocząć.

Jeżeli macie więcej czasu, to zapraszam do mojego wpisu, co jeszcze warto zobaczyć na wyspie Man:

The post Co warto zobaczyć na Isle of Man first appeared on W podróży życia.

Artykuł Co warto zobaczyć na Isle of Man pochodzi z serwisu W podróży życia.

O Maderze myśleliśmy już jakiś czas temu, jednak zarówno ceny wycieczek z biur podróży jak i samych biletów były bardzo drogie. Od początku tego roku śledziliśmy ceny biletów, na początku planując urlop wakacyjny na Maderze. Niestety ceny biletów w miesiącach lipiec, sierpień cały czas były wysokie i nie spadały, daltego zdecydowaliśmy się na Madere w kwietniu.

bilety lotnicze i lot – jak znależć bilety?

Bilety kupiliśmy za 3700 zl z wizzair dla 3 osób ( 2 dorosłych i dziecko 10 lat) i wiem, że można kupić je taniej, ale akurat ten termin nam pasował i w porównaniu do innych miesięcy, cena była do zaakceptowania. My szukaliśmy biletów na różnych stronach takich jak np. skyscanner, ale głównie śledziliśmy ceny bezpośrednio na stronie wizzair. Można tam sprawdzić ceny w różnych terminach manewrując datami, co jest fajną opcją, bo jeśli mamy taką możliwość, możemy wybrać najbardziej korzystny cenowo dzień wylotu.

Wylatywaliśmy 11.04 o godz 14:45 z Katowic i lot trwał 4:45 min. W czasie lotu przeżyliśmy dość duże turbulencje, ale lądowanie było bardzo spokojne. Pogoda była piękna i wiał tylko lekki wiaterek, ale chyba byliśmy też juz przygotowani jak wygląda tutaj lądowanie. Wiedzieliśmy, że samolot gwałtownie zakręca przed samym lądowaniem i ma się wrażenie, że wlatujemy w środek oceanu. Byliśmy świadomi również tego, że lotnisko znajduje się płycie zbudowanej na palach wchodzących do oceanu :). Podobno lotnisko ma zła renomę po wypadku, który się tutaj wydarzył w 1977 roku. Wówczas, samolot Portugalskiej linii lotniczej lądował w czasie złych warunków atmosferycznych, wpadł w poślizg, i z powodu krótkiego pasa startowego zsunął się ze stromej skały prosto do oceanu. W wyniku czego, 131 osób straciło życie. Po tym zdarzeniu, pas wydłużono i od tamtej pory żadna tragedia się tutaj nie wydarzyła. Dodatkowo, tylko piloci, którzy mają ukończone odpowiednie szkolenie mogą tu lądować, więc są naprawde dobrze przygotowani.

Na Maderze lądowaliśmy o godz. 18:30 lokalnego czasu. Czas na Maderze jest cofnięty o godzinę w stosunku do czasu polskiego.

samochód – gdzie wypożyczyć i jak to zorganizować?

Z lotniska jechaliśmy wynajętym samochodem do naszego hotelu w Funchal Pestana Miramar Garden. Samochód wypożyczyliśmy z wypożyczalni Centauro i zapłaciliśmy za tydzień 1310 zl wraz z pełnym ubezpieczeniem. Kaucje trzeba było zostawić tylko za cały bak paliwa czyli ok 120 € tj. Ok 500 zl. W porównaniu do innych wypożyczalni, była to najlepsza cena i nie musieliśmy zostawiać dodatkowej kaucji, jak w innych wypożyczalniach, gdzie czasem wynosi ona 300 euro, zwykle dlatego, że mamy niepełne ubezpieczenie, mimo,że zapewniają nas, że jest inaczej.
Wypożyczalnia nie ma swojego stanowiska na lotnisku, ale co 15 min kursuje bus,  który zabiera kierowców do wypożyczalni i po podpisaniu dokumentów dostajemy samochód i osoba kierująca wraca po nas na lotnisko. W powrotnej drodze jest podobnie.

Ford Focus

hotel – jak znaleźć hotel

Hotel rezerwowaliśmy przez booking.com miesiąc wcześniej i zapłaciliśmy 5600 zl za 2 osoby i dziecko ze śniadaniami i kolacją. Parking jest dodatkowo płatny 7,50€ za dobe. Hotel nazywa się Pestana Miramar Garden i jest częścią dużej sieci hoteli Pestana. Hotel położony jest w starej części Funchal, 15 min od centrum i kilka minut od plaży ( my jednak ani razu do niej nie doszliśmy, bo codziennie zwiedzaliśmy wyspę) i raczej natawialiśmy się właśnie na zwiedzenia w czasie tego pobytu niż plażowanie.

My zazwyczaj korzystany z booking.com, dlatego, że mają wiele ofert, z zapłatą na miejscu albo dosłownie kilka dni przed wylotem.

Poniżej widok z ulicy przed hotelem na pobliską plażę. Akurat mimo słonecznej pogody, wisiała dziwna mgła w powietrzu, dlatgo zdjęcia takie przymglone.

A tutaj zdjęcia hotelu

Więcej o hotelu w moim osobnym wpisie: Gdzie zatrzymać się na Maderze?

O Maderze : atrakcje

Madera powstała 20 mln lat temu w wyniku wybuchu podwodnego wulkanu. Z czasem kolejne erupcje powiększały góre, aż wyłoniła się z wód oceanu, tworząc przepiękną, rajską wyspę. To dlatego możemy podziwiać tu fantastycze, powulkaniczne formacje skalne, górską roślinność oraz słynne, baseny lawowe.

Panuje tutaj łagodny klimat podzwotnikowy, dlatego Madera nazywana jest wyspą wiecznej wiosny. Nie jest tu ani gorąco ani zimno. Łagodny klimat sprzyja bujnemu rozwojowi roślinności. Dzięki temu, możemy podziwać tu piękną, tropikalną roślinnośc, soczyste kolory kwiatów, rozległe doliny, w których płyną zimne strumienie oraz krystaliczne czyste wody oceanu.

Madera to też cudowne widoki na przepiękne klify i ogromne skały wystające z wody.

Jedną z najbardziej znanych atrakcji Madery są szlaki spcerowe, które się ciągną wzdłuż lewad, czyli kanałów transportujących wode. Kiedyś służyły one do transportu wody z północy wyspy na południe, gdzie panowały idealne warunki do uprawy, ale brakowało wody.

Na wyspe znajdują się również przpiękne szklaki górskie, z których roztaczają się zapierające dech widoki. Jednym z najbardziej znanych jest szlak PR1 z Pico do Arieiro do Pico Ruivo, najwyższego szczytu Madery.

Nie można też zapomnieć o stolicy wyspy, czyli Funchal oraz małych, urokliwych wioskach, miasteczkach i cudownych widokach

Madera – uprawa i turystyka

Madera w XV wieku była głównym eksporterem trzciny cukrowej, jednak niedługo potem, wyprzedziła ją Brazylia, w której można było produkować cukier znacznie taniej. Do dziś jednak w każdym sklepie czy restauracji zobaczymy syropy z cukru trzcionowego, jako dodatek do przeróżnych potraw.
Po załamaniu się cukrowej potęgi, Maderczycy zmuszeni byli do znalezienia nowych źródeł dochodu. Stała się nim uprawa winorośli, którą sprowadzono wcześniej z Krety. Maderskie wino o nazwie Madera stało się znane na całym świecie. Jednak później w XIX wieku uprawa winogron załamała się, gdyż winnice zaatakował grzyb, a później wybuchła epidemia cholery, która zebrała mnóstwo ofiar śmiertelnych.

Obecnie Madera żyje głównie z turystyki, która zaczęła rozwijać się już w XIX wieku, kiedy to arystokraci i bogaci Europejczycy zaczęli przyjeżdzać na Maderę w celach zdrowotnych. Łagodny jej klimat sprzyjał rekonwalescensji. Zaczęto wynajmować quintas- czyki luksusowe rezydencje, stopniowo przekształcając je w luksusowe pensjonaty.
Na wyspie nadal ważne jest rolnictwo, zwłaszcza uprawa bananów i egzotycznych kwiatów.

Madera- położenie i ustrój

Madera to zaledwie mały punkcik na bezkresnym oceanie Atlantyckim. Znajduję się ok 650 km od wybrzeży Afryki i 950 km od Lizbony. Mimo tego, że jest jej bliżej do Afryki, jest częścią Europy , a dokładnie autonomicznnym archipelagiem należącym do Portugalii. Madera ma swój parlament i prezydenta, ale polityka zagraniczna i obronna podlegają rządom Portugalii.

Madera to wyspa, na której trzeba się przyzwyczaić do wychodzenia ciągle pod góre :). Wąskie,kręte, strome drogi, są nielada wyzwaniem dla kierowców, ale i też dla pieszych, którzy niemalże wszędzie muszą liczyć się z wędrówką pod sporą góre.

Sam wyjazd na słynne wzgórze Monte może być dla nieektórych ekstremalnym przeżyciem :). Z tego pwoodu, wiele osób woli wjechać nam kolejką górską niż przeciskać się wąskimi uliczkami.

Najlepszą i najwygodniejszą opcją na zwiedzanie Madery jest samochód. Mimo, że wiele dróg na Maderze jest wąska, stroma i kręta, to do większości najbardziej znanych miejsc, można dojechać dobrymi, głównymi drogami, które co kawałek zmieniają się w długie tunele. Dzięki temu, możemy uniknąć ekstremalnej jazdy wąskimi drogami górskimi. Jadąć z nawigacją nie mieliśmy nigdy problemu z odnalezieniem konkretnego miejsca. Jedynie w Funchal trzeba uważać, bo w gąszczu wąskich, krętych uliczek można pobłądzić nawet z nawigacją :).

Wyjazd w kierunku wzgórza Monte, przez które niemal każdego dnia przejeżdzaliśmy zwiedzając wyspę może być wyzwaniem, bo droga ejst naprawdę stroma i w pierwszym dniu czuliśmy się jakbyśmy siedzieli w rakiecie, która za chwile wystrzeli w góre -takie było nachylenie..Strach było też się zatrzymać ( np przepuszczając samochód z naprzeciwka), bo później samochód z trudem ruszał do góry. My mieliśmy Forda Focusa i czasem mieliśmy wrażenie, że ledwo daje radę.

Madera- pogoda

Trzeba też pamiętać, że różnica temperatur pomiędzy Funchal czyli południem wyspy, a północą może być duża i na południu mamy też większe prawdopodobieństo lepszej pogody i słońca niż na północy. My akurat mieliśmy tydzień pięknej, słonecznej pogody z temperaturą 26 stopni w Funchal i 20 stopni w górach, więc nie czuliśmy znaczącej różnicy. Warto jednak pamiętać, że temperatura na szczytach górskich jest dużo niższa niż na dole i zawsze trzeba mieć ze sobą odpowiednie ubranie.

W ciągu 7 dniu zobaczyliśmy spory kawałek tej pięknej wsypy. Zjeździliśmy ją wzdłuż i wszerz. Madera jest małą wyspą, mającą 801 km2, a więc z jednej strony na drugą możemy się dostać w ciągu godziny. Jadąc jednak w góry, mimo niewielkiej odległości, musimy liczyć się z dłuższym czasem dojazdu, bo jazda stromymi, krętymi drogami jest po prostu wolniejsza. Jednakże mając 7 dni jesteśmy w stanie objechać niemalże całą wyspę i zobaczyć jej napiękniejsze miejsca.

Madera- jak zorganizować zwiedzanie? Plan zwiedzania

dzień 1 – przylot w godzinach wieczornych

dzień 2 – Pico do Arieiro i dwa punkty widokowe : Ninho da Manta i Pedro Rija
My na początku planowaliśmy zobaczyć zaraz po Pico do Arieiro, Pico Ruivo, ale po intensywnym spacerze do tych dwóch punktów widokowych, nie mieliśmy dosłownie już siły na dalszą wspinaczke :). Nie byliśmy przygotowani, nie chodzimy też często po górach. W związku z tym, zmienilismy ad hoc nasze plany i po Pico do Arieiro ( zapraszam do osobnego wpisu), pojechaliśmy do:
Santany, Porto da Cruz, Płw. św. Wawrzyńca i Machico

dzień 3- wzgórze Monte i ogród botaniczny Jardim oraz ogród tropikalny Monte Palace, Funchal – słynna uliczka artystyczna z przepięknymi drzwiami czyli Rue da Santa Maria

dzień 4 – las Fanal, Ribeira da Janela, baseny naturalne w Porto Moniz, Achadas da Cruz

dzień 5 – odpoczynek przy basenie, potem Funchal i zwiedzania pozostałej części miasta : Zone Velha, katedra, plac Municipo, port

dzień 6 – lewada dos Balcoes, promenada Lido w Funchal i zachód słońca

dzień 7- Pico Ruivo

Nam ten plan super się sprawdził, ale oczywiście każdy może go zmodyfikować na własne potrzeby.

Madera – co warto zjeść

Do lokalnych przysmaków Madery należą na pewno Espada – czyli czarny pałasz zapiekany z bananem. Dla mnie połączenie rewelacja.

Mięsny szaszłyk czyli Espetada, marynowane mięso z przyprawami, podawany na specjalnym stojaku

Warto też spróbować tradycyjnego chlebka bolo de caco.

oraz tradycyjnego trunku czyli Ponchy – przygotowywanego z trzciny cukrowej, miodu z dodatkiem różnych owoców, najczęściej limonki albo marakui.

Do lokalnych potrwa należa także lapas czyli mięczaki zapiekane z masłem czosnkowym oraz zupa pomidorowa z jajkiem. My jednak już nie zdążyliśmy spróbować. W hotelu najczęściej serwowano pysznego tuńczyka, ale też rózne inne ryby i owoce morza.

Jeśli masz jakieś pytania, coś powinnam dodać do tego wpisu, napisz prosze w komentarzu, a na pewno uzupełnie.

Zapraszam do osobnych wpisów z poszczególnych wycieczek i podsumowania, moim zdaniem najbardziej wartych zobaczenia miejsc.

Jeśli Ci się wpis podobał i był przydatny, to zostaw prosze komentarz, zapraszam też do szczegółowych relacji na moim kanale you tube: Podroze z Anette

oraz do śledzenia mojego instagrama : travelwithanette

The post Jak zorganizować samemu wyjazd na Madere? Co warto wiedzieć? first appeared on W podróży życia.

Artykuł Jak zorganizować samemu wyjazd na Madere? Co warto wiedzieć? pochodzi z serwisu W podróży życia.

Porto Moniz na północy wyspy, słynie przede wszystkim z naturalnych basenów, które przyciągają turystów spragnionych morskich kąpieli. Baseny te, zostały utworzone wśród wulkanicznych skał nad brzegiem oceanu. Nie są to jednak gorące źródła, bo woda wpływa do nich bezpośrednio z oceanu,  ale  można tutaj popływać, a  także podziwiać podwodne życie morskie.

Znajdują się tutaj 2 kompleksy:  

Pierwszy – po zachodniej stronie zatoki. Jest on bardziej popularny,  znajduję się tutaj cała infrastruktura, toalety, przebieralnie, przystosowany jest dla dzieci. Tutaj za wstęp trzeba zapłacić:
3 € od osoby dorosłej i 1,50 od dziecka.

Drugi – po wschodniej stronie zatoki, bardziej dziki, darmowy. Jednak trzeba tutaj uważać na ostre i śliskie skały, dlatego większość ludzi korzysta z tych basenów płatnych. My również byliśmy w strefie płatnej. Same baseny są bardzo ładnie urządzone i wyglądają bajkowo. Woda jest krystalicznie czysta, ale zimna. My weszliśmy do środka tylko na chwilę , żeby trochę odpocząć, pospacerować wybudowanymi platformami i posłuchać szumu morza. Sporo ludzi się jednak kapało.  

Samo miasteczko jest bardzo urokliwe, znajduje się tam sporo kawiarni, restauracji, sklepów z pamiątkami. Można usiąść, wypić kawę czy zjeść obiad z przepięknym widokiem na morze.

Kiedy przyjechaliśmy tutaj, była godzina 14:00 i na pobliskim parkingu oraz wszystkich okolicznych nie było już miejsca. Zostawiliśmy samochód na jednej z uliczek, sprawdzając dokładnie czy nie ma zakazu zatrzymywania. Mimo tego, że nie było, dostaliśmy mandat, więc polecam bardzo uważać w tym miejscu.

Czy warto tutaj przyjechać? Zdecydowanie TAK :). To największa atrakcja tego regionu. Naprawdę te naturalne baseny wyglądają prześlicznie. Do tego dla fanów kąpieli, okazja do plażowania i pływania w przepięknej scenerii. Dla dzieci super atrakcja, bo woda w wielu miejscach jest płyciutka i nawet maluchy mogą tutaj spokojnie się pochlapać.

Jeśli wpis był przydatny, zostaw prosze komentarz, będzie to motywacją do dalszych działań:)

Jeśli chcesz zobaczyć relacje video, zapraszam na mój kanał you tube:

The post Porto Moniz- czy warto zobaczyć naturalne baseny? first appeared on W podróży życia.

Artykuł Porto Moniz- czy warto zobaczyć naturalne baseny? pochodzi z serwisu W podróży życia.

Na nasz trzeci dzień zaplanowaliśmy las Fanal,  Ribeira da Janela,  Porto Moniz i Achada da Cruz.

Fanal Forest

Była piękna słoneczna pogoda, a więc spodziewaliśmy się, że w lesie nie będzie raczej mgły. Zwłaszcza, że nie przyjechaliśmy tutaj wcześnie rano, bo Marcin w nocy fotografował, więc chciał trochę się wyspać. Zatrzymaliśmy się przed lasem, gdzie zaparkowanych było już naprawdę sporo samochodów i tłumy ludzi zmierzały w kierunku lasu. Mimo tego spokojnie dało się znaleźć kawałek przestrzeni, gdzie można zrobić na spokojnie kilka zdjęć czy też pochodzić po lesie w ciszy. Ogólnie, bez mgły atrakcja była średnia 🙂
Oczywiście możemy tu podziwiać wpisane na liste światowego dziedzictwa UNESCO lasy warzynolistne.
Piękne formacje z drzew, dodaju mu uroku, ale na pewno drugi raz w słoneczny dzień bym tu nie przyjechała.

Na pewno klimatu temu miejscu dodaje osadzająca się się tutaj między drzewami mgła. Robi się wtedy mrocznie, jak w horrorach 🙂 My niestety tego nie doświadczyliśmy i trochę nam było szkoda, bo las w pełnym słońcu, nie miał tej mrocznej scenerii :). Podobno tego dnia ani rano ani wieczorem mgły tam nie było ( za piękna pogoda 😄). W sumie to słońce u nas cenniejsze niż jakakolwiek mgła :).

Po wspięciu się na samą góre, roztaczają się piękne widoki.

Ribeira da Janela

Kolejnym punktem naszej wycieczki była typowo rolnicza wioska, położona niezwykle malowniczo na zboczu doliny. A dokładnie widok na 2 piękne, skaliste wysepki Ribeira da Janela.

Warto się tu zatrzymać i podziwiać ten cudowny widok na wystające z wody skały,posłuchać szumu fal uderzających o kamienie. Polecam zatrzymać się po prawej stronie i zostawić samochód na małym parkingu zanim zjedziemy do dołu. Stamtąd możemy wejść schodami przez tunel w skale, co dodatkowo jest atrakcją. Rozpościera się stąd wspaniały widok z małego podestu na morze. Później można zejść niżej i pospacerować wzdłuż brzegu. W jednej z wystających skał jest otwór przypominający okno, od którego wioska wzięła swą nazwę ( Janela po portugalsku znaczy wioska).

Porto Moniz czyli naturalne baseny

Po krótkim spacerze nad brzegiem morza,  pojechaliśmy do Porto Moniz. Znajdują się tam słynne, naturalne baseny, które przyciągają turystów spragnionych morskich kąpieli. Baseny te, zostały utworzone wśród wulkanicznych skał nad brzegiem oceanu. Nie są to jednak gorące źródła, bo woda wpływa do nich bezpośrednio z oceanu,  ale  można tutaj popływać, a  także podziwiać podwodne życie morskie.

Znajdują się tutaj 2 kompleksy:  zachodni, który jest bardziej popularny,  zagospodarowany, przystosowany dla dzieci, gdzie za wstęp trzeba zapłacić: 3 € od osoby dorosłej i 1,50 od dziecka.

Drugi po wschodniej stronie zatoki, bardziej dziki, bez biletów wstępu. Jednak trzeba tutaj uważać na ostre i śliskie skały, dlatego większość ludzi korzysta z tych basenów płatnych. Same baseny są bardzo ładnie urządzone i wyglądają bajkowo. Woda jest krystalicznie czysta, ale zimna. My weszliśmy do środka tylko, żeby chwile odpocząć, pospacerować wybudowanymi platformami i posłuchać szumu morza. Sporo ludzi się jednak kapało.  

Samo miasteczko jest bardzo urokliwe, znajduje się tam sporo kawiarni, restauracji, sklepów z pamiątkami. Można usiąść, wypić kawę czy zjeść obiad z przepięknym widokiem na morze.

Kiedy przyjechaliśmy tutaj, była godzina 14:00 i na pobliskim parkingu oraz wszystkich okolicznych nie było już miejsca. Zostawiliśmy samochód na jednej z uliczek, sprawdzając dokładnie czy nie ma zakazu zatrzymywania. Mimo tego, że nie było, dostaliśmy mandat, więc polecam bardzo uważać w tym miejscu.

Achadas da Cruz

Na sam koniec chcieliśmy zobaczyć Achadas da Cruz. Miejsce to stało się ostatnio bardzo modne i bardzo dużo osób zamieszcza zdjęcia z tego miejsca. Znajduje się tutaj najbardziej stroma kolejka linowa  w Europie,  którą można zjechać w dół, a następnie pospacerować piękną promenadą.

Mieszkańcy wioski zajmują się głównie rolnictwem, ale produkują także wyroby z wikliny i hafty. Miasteczko jest położone na kilkusetmetrowym klifie, więc zejście na brzeg morski nigdy nie było łatwe. Brakowało też bezpiecznej zatoki, dlatego nie zajmowano się tutaj rybołówstwem. Ludzie uprawiali swoje pola, jednakże wchodzenie, zwłaszcza wynoszenie plonów do góry było przez wieki morderczym zajęciem. Z czasem jednak została wybudowana kolejka linowa, która obsługuje lokalnych mieszkańców, ale jest również dostępna dla turystów. Koszt bilet w obie strony to 5 euro od osoby.

Ja bardzo lubię takie perełki do tego zależało mi żeby zobaczyć to miejsce. Sprawdzaliśmy na stronie internetowej, że kolejka kursuje do godziny 18:00. Zakładając, że ostatnie zjazd może być trochę wcześniej, przyjechaliśmy tam na godzinę 16:20. Niestety, spotkaliśmy się z wielkim rozczarowaniem, ponieważ o godzinie 16:30 pan zamknął bramę. W bardzo nieuprzejmy sposób wskazał nam kartkę na bramie, na której było napisane, że  w dniu dzisiejszym kolejka kursuje do godziny 16:30.
Później chciałam jeszcze raz przyjechać w to miejsce, jednak na jednej z grup na FB  przeczytałam post jednej z osób, że kolejka jest do piątku zamknięta z niewiadomych przyczyn.
Czyli praktycznie cały nasz pobyt, bo wylatywaliśmy z powrotem w czwartek. Byłam rozczarowana, bo bardzo chciałam zobaczyć to miejsce, ale niestety się  nie udało. Na dół na plażę można zejść oczywiście, natomiast nachylenie jest ogromne i z zejściem może nie byłoby problemów, natomiast wychodzenie pod tą górę było ponad nasze siły i możliwości, zwłaszcza z dziesięcioletnim dzieckiem.  

Jeśli podobał Ci się post, zostaw komentarz 🙂 A jeśli chcesz zobaczyć inne relacje , to zapraszam do pozostałych moich wpisów.

Jeśli chcesz zobaczyć relacje z tych miejsc, zapraszam na mój kanał you tube:

mój instagram: travelwithanette

The post Madera – północ i zachód wyspy first appeared on W podróży życia.

Artykuł Madera – północ i zachód wyspy pochodzi z serwisu W podróży życia.

Północ i wschód wyspy

My do Santany wybraliśmy się po Pico do Arieiro i dojściu na dwa punkty widokowe. Opowiadam o tym
w moim wpisie – najpiękniejsze szczyty Madery. Początkowo mielismy pójśc na Pico Ruivo. Jednak po trasie na Pico do Arieiro, byliśmy tak zmęczeni, że zmienialiśmy ad hoc nasz plan :).

Pojechaliśmy zatem w góre wyspy, mijając piękne domki w Santanie, potem Porto Cruz, płw. św. Wawrzyńca i na końcu Machico.

Santana

Rolnicze okolice Santanny były przez długi czas dostępne tylko drogą morską. Mieszkańcy byli niejako odizolowani, co sprawiło, że zachowali wiele własnych tradycji. Jedną z nich były właśnie te charakterystyczne biało czerwone domki ze strzelistymi dachami sięgającymi aż do niemal samej ziemi. Domki te budowano z łatwo dostępnych wówczas materiałów czyli z drewna, kamienia i słomy. Pierwsze wzmianki o podobnych budynkach pochodzą z XVI wieku. Jednak te, które zachowały się do dziś mają nie więcej niż sto lat. Część domków, które znajdują się w centrum miejscowości, odrestaurowano i znajduja się w nich sklepiki z pamiątkami czy sadzonkami kwiatów.

Jeśli trafimy akurat na cały aurobus turystów, to miejsce to traci swój urok. Nagle tłum ludzi zaczyna je okupować i niewiele zostaje z danwej tradycji 🙂

Jeżeli chcemy zobaczyć zwykłe, nieodrestaurowane domki, gdzie nie ma wielu turystów, to wystarczy przejechać się kawałek między uliczkami. Na pewno je zobaczymy.

Domki mają swój urok i podobały nam się. Jednak gdybyśmy tu przyjechali tylko i wyłącznie dla domków, to na pewno bylibyśmy rozczarowani. Jako atrakcje będąc przejazem jak najbardziej warta jest odwiedzenia. Po drugiej stronie ulicy, na przeciwko domków znajduję się mały targ złożony z kilku równie urokliwych, kolorowych domków. Sprzedawane są tam owoce, warzywa i pamiątki.

Porto da Cruz – cudowne widoki

Kolejnym punktem naszej wycieczki miał być półwysep św. Warzyńca czyli Ponta de Sao Lourenco.
Po drodze jednak przejeżdzaliśmy przez Porto da Cruz. Rozpościerające się przed nami widoki, zachęciły nas do zjazdu do tej miejscowości. Urokliwe małe miasteczko, było niegdyś bogatym miastem, w którym znajdowały się zakłady produkcyjne. Obecnie słynie z produkcji wina nazywanego amerykańskim, a jego nazwa pochodzi od szczepu winogron americana używanych do jego wyrobu. W miasteczku znajduję się też fabryka trzciny cukrowej oraz naturalne baseny . My jednak najbardziej podziwiamy tu niesamowite widoki.

Ponta de Sao Lourenco czyli półwysep św. Warzyńca

Po rozkoszowaniu się cudnymi widokami, jedziemy w kierunku półwyspu św. Wawrzyńca. Na miejscu okazuje się, że samochód treba zostawić i dalej iść piechotą, znowu pokonując schody:). Decydujemy się na zrobienie kilku zdjęć, krótki spacer po skałach i jedziemy na pobliski punkt widokowy.

Półwysep jest najdalej wysuniętą na wschód częśćią wyspy. Krajobraz jest tutaj zupełnie inny niż w pozostałej części. Wdzierjący się w głąb oceanu półwysep robi niesamowite wrażenie. Ma on również pchodzenie wulkaniczne, ale widać, że jest młodszy niż pozostała częśc wyspy. Można zobaczyć tu nadal popioły czy zastygłe strumienie lawy. Jest to teren bardziej dziki, wypalowny słońcem, gdzie bardzo mocno wieje.

W odległości 15 minut od półwyspu, znajduję się Machico. To jedna z dwóch miejscowości, w której znajdziemy na Maderze białą plażę. Jest to oczywiście sztuczna plaża, usypana z piasku nawiezionego z Afryki, ale miejscowość jest bardzo urokliwa. My z Emilką jesteśmy już dosyć zmęczone i decydujemy się tam zosta. Marcin natomiast wraca na półwysep i pokonuje odcinek pieszo do samego końca ( szukając miejsca na nocną astrofotografię.

Machico

Machico położone jest w malowniczej wiosce, która ma duże znaczeni historyczne dla Madery. To tutaj w 1419 roku wysiedli odkrywcy wyspy: Joao Goncalves Zarco i Tristao Vaz Teixeira. Machico było pierwszą stolicą Madery. Dzisiaj jest to największe miasteczko wschodniej Madery. Oprócz piaszczystej plaży, znajduje się tu mały, urokliwy port, z którego rybacy wyruszają na połów tuńczyków.

My spędziliśmy tu godzine, odpoczywając i rozkoszując się pięknym widokiem i klimatem tego małego portu.

Jeśli chcesz poznać inne atrakcje wyspy, zapraszam do moich pozostałych wpisów.
Jeśli wpis był pomocny, zostaw proszę komentarz, będzie to dla mnie motywacją do dalszych działań 🙂

A jeśli wolisz oglądać to zapraszam na mój kanał you tube:

The post Co jeszcze warto zobaczyć na Maderze? first appeared on W podróży życia.

Artykuł Co jeszcze warto zobaczyć na Maderze? pochodzi z serwisu W podróży życia.

My Funchal zwiedzaliśmy troche na raty 🙂 W drugi dień naszego pobytu, po wycieczce na Monte, byliśmy już dosyć zmęczeni i postanowiliśmy zobaczyć i pospacerowć tylko słynną uliczką Rua de Santa Maria. W czwartym dniu, po krótkim odpoczynku w hotelu ( basen) pojechaliśmy pospacerować po mieście i zobaczyć pozostałe miejsca.

Parking nr 1

Za pierwszym razem, samochód zostawiliśmy na dwupiętrowym, zadaszonym parkingu w centrum – Almirante Reis Car Park na ulicy Rua Jose da Silva. Parking jest płatny i kosztuje 1,70 euro  za godzinę.

Jest to dobra lokalizacja, jeśli ktoś chce zarówno korzystać z kolejki na Monte, która jest w pobliżu, jak i zwiedzać miasto.

Rua de Santa Maria – czyli galeria pod gołym niebem

W odległości około 200 m znajduje się słynna ulica artystyczna Rua de Santa Maria. Uliczka ta znana jest z przepięknych dzieł sztuki, które powstały na drzwiach wejściowych do tamtejszych domów. Rua de Santa Maria jest najstarszą ulicą w Funchal  i kiedyś była najbardziej zniszczoną i niebezpieczna ulicą w mieście. Zaczęło się to jednak zmieniać od 2010 roku, kiedy to lokalni mieszkańcy i artyści wpadli na pomysł jej ożywienia. Z pomocą miasta, które dostarczyło farbę i przybory malarskie,  rozpoczęto projekt zwany później  „ sztuką  otwartych drzwi ” . Lokalni malarze, graficy, artyści zaczęli tworzyć swoje dzieła na starych, zniszczonych drzwiach do domów, tworząc przepiękną artystyczną galerie. Projekt miał nie tylko ożywić ulice, ale także wypromować lokalną kulturę i sztukę.

W tym czasie zaczęto otwierać tam nowe restauracje, kawiarnie i sklepiki. Dzielnica nabrała nowego charakteru i ze sprawą artystycznej galerii na świeżym powietrzu,  stała się sławna na całym świecie i jest obecnie najmodniejszym miejscem w Funchal.

Spacerując uliczką można też zobaczyć u góry co chwilę przejeżdżającą kolejkę górską nad miastem, po co dodaje dodatkowo uroku.

Na samym końcu ulicy, znajduję się mała, urokliwa kapliczka. Kapliczka została zbudowana pod koniec XV wieku, przez marynarzy z Funchal. Jest ona poświęcona patronowi marynarzy i żeglarzy, świętemu Piotrowi.

Pospacerowaliśmy tutaj między wąskimi uliczkami, czując klimat tego miejsca, ale byliśmy już dosyć zmęczeni po całym dniu i postanowiliśmy, że przyjedziemy tutaj w kolejny dzień żeby zobaczyć pozostałą część miasta.

Parking nr 2

W czwarty dzień naszego pobytu, ok godz. 14:00 pojechaliśmy ponownie do centrum Funchal, a dokładnie do Starego Miasta zwanego Zona Velha. Tym razem samochód zostawiliśmy na parkingu w centrum, w galerii handlowej Plaza:

Plaza Madeira
Rua Dr. Brito Câmara 9

Koszt parkingu to 1,60 euro za godzine

Parking, a tak naprawdę galeria znajduje się w samym centrum, na wysokości Mariny. Do katedry mamy stad ok 600 m. My właśnie zaczęliśmy zwiedzanie od katedry.

Azulejos- wizytówka całej Portugalii

Zaraz po wyjściu z galerii mamy piękny przykład wizytówki całej Portugalii, czyli azulejos. Azulejos to biało niebieskie płytki ceramiczne, które zdobią wiele maderskich budynków.

Zanim jednak tam dotrzemy, możemy podziwiać bujna roślinność na ulicach,  w parku, te kolory soczyste kolory kwiatów, drzew dodają uroku temu miejscu.

Zanim podejdziemy pod katedrę, w niedalekiej odległości znajduję się pomnik założyciela Madery – Joao Goncalves Zarco

Katedra

Skromna budowla katedry należy do niewielu zachowanych w prawie nienaruszonym stanie zabytków Madery. Została ona zbudowana w XVI wieku z inicjatywy króla Manuela I Szczęśliwego. Wewnątrz katedry uwagę zwraca drewniane sklepienie ozdobione złoceniami i kością słoniową.

Przed katedra znajduje się pomnik Jana Pawła II, upamiętniający jego wizytę na Maderze w 1991 roku.

Praca do Municipio

Idąc dalej, w kierunku północnym od katedry, znajduje się charakterystyczny , wyłożony biało-czarna mozaika plac – Praca do Municipio, który stal się centralnym punktem miasta.

Zbudowano tu pałac biskupi, kościół i jezuickie seminarium. W XIX wiecznym pałacu obecnie znajduje się Muzeum Sztuki Sakralnej.  

Po lewej stronie znajduje się kościół Jana Ewangelisty (Igrej de Sao Joao Evengelista do Colgio) wybudowany w połowie  XVII wieku przez jezuitów. Przylegający do kościoła budynek to obecnie siedziba Uniwersytetu Maderskiego ( dawniej kolegium jezuitów)

Mercado dos Lavradores -targ rybny

Idąc dalej w kierunku morza szukamy  słynnego targu Mercado dos Lavradores. Niestety trochę błądzimy i nie możemy znaleźć tego miejsca, jak się później okazuje, dlatego, ze szukaliśmy tradycyjnego targu na otwartej przestrzeni, a tutaj znajduje się on w środku dwupiętrowego budynku i raczej z zewnątrz przypomina galerie handlowa aniżeli targ 😊

Dokładna lokalizaja to : Farmers’ Market, Mercado dos Lavradores, 9060-158 Funchal, Portugalia

Targ zwany jest rybny, ale najwięcej sprzedaje się tu chyba owoców i warzyw. Przynajmniej my mieliśmy takie wrażenie. Możemy tu spróbować przeróżnych odmian owoców , ale po przeczytaniu wielu negatywnych opinii na temat sprzedawców, którzy częstują nas pysznymi owocami, a pakują nam najgorsze ich sztuki,  nie kusiliśmy się na degustacje.

Ogólnie, targ nie zrobił na nas jakiegoś większego wrażenia. Widzieliśmy już sporo tego typu targów w różnych miejscach, a nawet dużo ciekawsze.

Port w Funchal

Po zobaczeniu targu kierowaliśmy się w stronę portu, chcąc zobaczyć słynną  rzeźbę Christiano Ronaldo, który urodził się przecież na tej cudnej wyspie .

Sam porcik jest bardzo urokliwy, choć remont, który tam trwał zdecydowanie niszczył najlepsze widoki.

Po długim spacerze wzdłuż morza, dotarliśmy do słynnej rzeźby i ku naszemu zdziwieniu, Ronaldo nie przypomina siebie 😅 byliśmy mocno zaskoczeni i zdegustowani.. no ale cóż, zdjęcie trzeba
było zrobić 😄 sami oceńcie.

Tuz obok znajduje się muzeum Ronaldo, my jednak do niego nie wchodziliśmy.

Tutaj zakończyliśmy zwiedzanie Funchal. Wszystkie miejsca, które tu zobaczyliśmy były tego warte. Najmniej urzekł nas targ i chyba tylko targ mogłabym pominąć na liście miejsc do odwiedzenia w Funchal.

Zapraszam też do pozostałych wpisów oraz na mój kanał you tube:

The post Co warto zobaczyć w Funchal? first appeared on W podróży życia.

Artykuł Co warto zobaczyć w Funchal? pochodzi z serwisu W podróży życia.

W piaty dzień naszego pobytu pojechaliśmy zobaczyć jedna z najbardziej znanych atrakcji wyspy,  czyli lewady 😊

Lewady to tak naprawdę kanały transportujące wodę. Kiedyś na południu wyspy brakowało wody, a że tamtejsze tereny były bardzo żyzne i nadawały się na uprawę, wybudowano długie kanały. Kanały miały transportować wodę z północy na południe. Dzisiaj wzdłuż lewad ciągną się kilometry tras spacerowych z przepięknymi widokami.

informacje ogólne:

długość trasy : 3km (w obie strony)
czas przejścia: (ok. godzinę w obie strony)
początek trasy: Ribeiro Firo
stopień trudności: bardzo łatwy

My wybraliśmy jedną z najłatwiejszych lewad na Maderze, która ma 3 km w obie strony, a czas przejścia zajmuje około godziny. Lewada faktycznie jest bardzo łatwa, pozbawiona praktycznie wzniesień. Idealna dla tych, którzy nie chcą się męczyć  albo dla tych, którzy nie mają możliwości na dalsze wędrówki lub są z małymi dziećmi. Zaznaczę tylko, że spacer z wózkiem byłby tutaj dosyć ciężki, ponieważ co kawałek napotykamy na wystające z ziemi korzenie, kamienie. Zdecydowanie lepszą opcją jest na pewno nosidełko.

My samochód zostawiliśmy ok 200 m od lewady, a parkingu.
Zanim jednak wejdziemy na lewadę, nieco wyżej ( zaraz na przeciwko parkingu ) warto z drogi głównej skręcić w lewo (idąc w dół, w stronę lewady) i zobaczyć przepiękny wodospad płynący schodami. Miejsce to nazywa się Waterfall steps (czyli schody wodospadu). Jak wpiszecie tak w googlemaps, na pewno znajdziecie. Naprawdę piękne miejsce i ten szum…

Po krótkim podziwianiu wodospadu, schodzimy w dół do punktu początkowego naszej lewady

Mimo tego, że lewada jest krótka to jest to bardzo przyjemny spacer z przepięknymi widokami.

Lewada prowadzi cały czas przez las wawrzynolistny, który jest wpisany na liste światowego dziedzictwa kulturowego UNESCO. Możemy podziwiać tutaj mnóstwo gatunków roślin m.in eukaliptusy oraz dorodne paprocie. Na samym początku mijamy, uroczy kamienny mostek porośnięty mchem. Podobno najfajniejszy klimat jest tutaj podczas mgły. Wtedy wszystko wygląda mrocznie, jak z bajki.

Następnie idziemy wzdłuż kanału, oglądając ciekawe drzewa i cudne widoki

W połowie drogi, mijamy niewielką restaurację z przepięknym widokiem i sklepik z pamiątkami. Miło byłoby tutaj usiąść i coś zjeść, ale my jesteśmy tu zaraz po śniadaniu, więc dla nas troche za wcześnie na jedzenie. Niemniej jednak, urocze miejsce. Serwują tu polecaną, maderską zupę pomidorową z jajkiem.

Po ok. 20 minutach, docieramy do końcowego punktu czyli tarasu widokowego dos Balcoes.
Szczerze mówiąc, bardzo szybko przeszliśmy tą trasę i wydawała nam się zdecydowanie za krótka.
Świadomie wybraliśmy coś spokojnego, prostego bez dużych wzniesień, ale czuliśmy pewien niedosyt 🙂

Z tarasu rozpościera się wspaniały widok na doline Ribeira da Metade, także porośniętą lases wawrzynolistnym. W piękną pogode, można stąd podziwiać najwyższe szczyty Madery: Pico Ruivo, Pico do Arieiro.

Atrakcją tutaj są także śliczne ptaszki, które siadają nam na rękach. Dla dzieci naprawdę super przeżycie i dużo zabawy przy tym.

Po nacieszeniu się widokiem i ptaszkami, wracamy z powrotem.

Na samym dole znajduję się restauracja i mała, śliczna kapliczka.

Po 1,5 godzinnym spacerku, wróciliśmy do hotelu, a wieczorem pojechaliśmy na zachód słońca w Funchal przy pięknej promenadzie Lido. Do tej relacji zapraszam do mojego osobnego wpisu.

Dla tych, którzy wolą oglądać, zapraszam na mój kanał you tube:

The post Madera – lewada dla początkujących, dos Balcoes first appeared on W podróży życia.

Artykuł Madera – lewada dla początkujących, dos Balcoes pochodzi z serwisu W podróży życia.